Cultuur enzo

Kunst: Het palais idéal de facteur Cheval

2012-02-27T13:00:00.000+01:00

Zoals jullie ondertussen wel al weten ben ik verzot op alles dat ruikt naar Outsider Art. Oftewel kunst van mensen die niet als kunstenaars aanzien worden zoals bijvoorbeeld psychiatrische patiënten.
Meer informatie over deze kunstvorm kan je vinden in het bericht over outsiderkunst.

Het palais idéal de facteur Cheval dat je kan vinden in het Franse dorpje Hauterives is een mooi voorbeeld van Outsiderkunst.
De Franse postbode Ferdinand Cheval bouwde drieëndertig jaar aan dit kunstwerk dat zou dienen als grafmonument voor zijn vrouw.
Tijdens zijn dagelijkse postronde struikelde hij op een dag over een steen die een merkwaardige vorm had. Hij raakte gefascineerd door de steen en hij besloot om een paleis te bouwen.
Vanaf die dag zou hij dagelijks verschillende stenen die hij tegenkwam tijdens zijn route van ongeveer 32 km opzij leggen en ze 's avonds weer gaan ophalen met zijn kruiwagen. Na zijn werk bouwde hij dan met die stenen, cement , leem aan gaas aan zijn fantastische kunstwerk.
De bedoeling was oorspronkelijk dat hij en zijn vrouw begraven zouden worden in het bouwwerk, maar op 80-jarige leeftijd kreeg hij van de autoriteiten te horen dat dit niet mogelijk was. Hierna bouwde hij nog een klein mausoleum op het kerkhof.

Het palais idéal de facteur Cheval is een samenraapsel van verschillende bouwstijlen. Cheval wou alle bestaande stijlen verenigen in één groot kunstwerk. En hij is daar behoorlijk goed in geslaagd. In elk hoekje en kantje van het bouwsel is er wel iets nieuws te zien. Zo heeft hij aan één kant bijvoorbeeld gebouwen aangebracht die verschillende religies vertegenwoordigen. En wel op zo'n manier dat ik een glimlach niet kon onderdrukken. Het toont de inventiviteit van de mens en wat een mens kan bereiken, zelfs zonder enige opleiding. Voor mij is dat hetgeen dat mij zo aantrek in outsiderkunst.

Alleszins, moest je ooit in de Drôme passeren bij een doortocht naar het zuiden van Frankrijk, las dan zeker en vast een stop in in Hauterives. Het dorpje is heel erg klein en er is heel weinig te doen, maar het paleis alleen is zeker en vast de moeite waard. En voor de kampeerders onder ons, de muncipal is rustig met vriendelijke personeel en goed onderhouden.

Boek: David Mitchell - number9dream

2012-02-20T13:00:00.000+01:00

number9dream is het vierde boek van David Mitchell dat ik las, maar wel het tweede dat hij geschreven heeft.
Ik ben bevooroordeeld tegenover dit boek, want ik vond Black Swan Green en The Thousand Autums of Jacob de Zoet simpelweg fantastisch.
number9dream is één van de eerste boeken van David Mitchell en sluit dus meer aan bij Cloud Atlas. Mensen die Cloud Atlas geweldig vonden, zullen number9dream vermoedelijk ook wel kunnen waarderen.

Het verhaal van number9dream valt niet zo maar uit te leggen. Het hoofdverhaal gaat over de 19-jarige Eiji Miyake die naar Tokyo trekt om er zijn vader op te zoeken. Tijdens zijn zoektocht komt hij allerhande onwaarschijnlijke avonturen tegen waarvan je geen idee hebt of ze nu echt gebeuren of niet. In het begin lijkt dat allemaal nogal duidelijk, maar na een tijdje weet je het gewoon écht niet meer.

De schrijfstijl van Mitchell is ook bij number9dream om duimen en vingers af te likken. Hij weet de dingen heel mooi te verwoorden en hij ook in number9dream laat hij zien dat hij verschillende vertelstijlen beheerst.

Het enige minpuntje voor mij was dat ik het op driekwart van het verhaal wel een beetje gehad had met het verhaal. Ik kon het allemaal niet meer echt volgen en het werd allemaal een beetje te gekunsteld. Ik vind dat David Mitchell in zijn laatste boeken heel erg geëvolueerd is en mijns inziens is dat alleen maar ten goede.
Maar natuurlijk blijft number9dream een boek van de fantastische David Mitchell en voor de mensen die houden van zijn latere boeken is het zeker en vast een aanrader.

Boek: Lezen jullie graag "klassiekers"?

2012-02-13T13:00:00.000+01:00

Momenteel is het een beetje stil op leesgebied. Ik kocht een paar weken geleden een uitgave van Oorlog en Vrede van Tolstoj, een klepper van meer dan 1500 bladzijden. Hoewel mijn doel is om elke week een boek te lezen, maak ik voor Tolstoj graag een uitzondering. Dit is door zijn dikte en zijn inhoud geen boek dat je snel kan uitlezen. Het helpt gelukkig dat het hier in de lage landen eventjes op een Russische winter leek.

Ik vind het belangrijk om "klassiekers" zoals Oorlog en Vrede te lezen, simpelweg omdat ze een belangrijk deel vormen van de literatuurgeschiedenis en omdat het fijn is om de evolutie in de literatuur te zien.
Ik vind het wel belangrijk dat de klassiekers die ik lees ook aangenaam om te lezen blijven. Aan Middeleeuwse boeken en pakweg Ulysses van James Joyce zal ik me bijvoorbeeld niet snel wagen omdat ik niet geloof dat dit voor mij een aangename leeservaring zou zijn.
Verder heb ik al behoorlijk wat klassiekers uit de literatuurgeschiedenis gelezen. Ik lees een beetje vanalles en nog wat. Oscar Wilde en de zusjes Brontë konden me heel erg bekoren, net als de boeken van Richard Yates en Fitzgerald, maar ook de bekende Russische schrijvers zoals Tolstoj en Toergenjev heb ik graag gelezen (en lees ik nog steeds graag). Allemaal bekende namen uit de geschiedenis, maar vaak toch ook nog een beetje actueel.

Wat vinden jullie? Lezen jullie ook graag klassiekers op literatuurgebied? En wat zijn jullie voorwaarden voor het lezen van een klassieker?

Film: Poulet aux prunes

2012-02-06T13:00:00.000+01:00

Marjane Satrapi is van alle markten thuis. Eerst werd ze erkend als stripauteur met haar autobiografische strip Persepolis, daarna besloot ze om deze strip in een prachtige animatiefilm te gieten en nu besloot ze om een andere strip van haar, genaamd Poulet aux prunes, te gaan verfilmen.
Maar kan Satrapi met de film Poulet aux prunes nog een artistiek pareltje aan haar succesreeks toevoegen?

Het verhaal van de film is redelijk eenvoudig. Een muzikant, Nasser Ali kan het niet verkroppen dat zijn vrouw zijn viool stuk sloeg in een ruzie en besluit dan maar dat hij wil sterven. De film toont de volledige laatste week van Nasser Ali, aangevuld met herinneringen van andere delen van zijn leven.

De film is alleszins mooi in beeld gebracht. Maar deze 'mooiheid' van de beelden stoorde bij momenten ook wel. De film werd er af en toe onecht van.
Het is wel leuk dat er af en toe kleine stukjes animatiefilm in de film gevoegd worden. Het moet trouwens gezegd worden dat deze animatiestukjes echt prachtig waren en eigenlijk tot het beste uit deze film gerekend kunnen worden.

Het verhaal was soms te eenvoudig en bij momenten leek het alsof alle deeltjes van het verhaal met haken en ogen aan elkaar te hangen. Maar het bleef nog wel aan elkaar hangen.
Daarnaast bleef het allemaal ook een beetje te oppervlakkig en de personages hadden een beetje te weinig diepgang.

De film deed me een beetje aan Le fabuleux destin d' Amélie Poulain denken, vooral dan in de beeldtaal, maar haalt het niveau van die eerste film toch niet.
Poulet aux prunes is een leuke en amusante film, maar in tegenstelling tot Persepolis is het geen cultfilm.
de film is heel leuk en ik denk dat veel mensen hem goed gaan vinden, maar ik ben er toch van overtuigd dat Satrapi zich beter zijn animatiefilm zou houden.

Boek: Colm Toíbín - Brooklyn

2012-01-30T13:00:00.000+01:00

Van dit boek had ik hele hoge verwachtingen. Het stond al een hele tijd op mijn lijstje met boeken die ik ooit zou willen lezen en toen ik hem in de bibliotheek tegenkwam, zag ik dan ook mijn kans schoon om hem mee te nemen. Spijtig genoeg werden mijn verwachtingen niet volledig ingelost.

Brooklyn vertelt het verhaal van de jonge Eilis Lacey die opgroeit in de jaren vijftig in een dorpje in Ierland. Op dat moment is Ierland volop in crisis. Voor hoger opgeleide mensen als Eilis is er weinig plaats op de arbeidsmarkt en ze moet zich dan ook tevreden stellen met een job als winkelbediende bij de snobistische Miss Kelly. Ze legt zich neer bij dit leventje en gelooft dat er voor haar niet veel meer is weggelegd dan voor eeuwig in het dorpje blijven en daar trouwen en zich settelen.
Op een dag komt er echter een kans voorbij die ze simpelweg moet grijpen. Via haar zus Rose komt Eilis in contact met een Ierse priester die zich in Brooklyn gevestigd heeft en die beweert dat de jobs daar voor het oprapen liggen. De priester zorgt dat ze een job heeft en een onderkomen en ze vertrekt naar Amerika.
Daar aangekomen blijkt het helemaal niet zo eenvoudig te zijn om zich aan te passen in een land als Amerika.

Het verhaal nodigt wel uit tot lezen. Het is goed opgebouwd en de auteur slaagt er in om het personage van Eilis vorm te geven doorheen het verhaal. Ze krijgt vorm door de keuzes die ze maakt en de dingen die ze doet. Toíbín heeft weinig woorden nodig om zowel de personages als het verhaal vorm te doen krijgen.

Voor het genre is het een goed geschreven boek, Toíbín slaagt er schitterend in om de twijfels en de gevoelens van Eilis weer te geven, maar voor mij heeft het verhaal af en toe wel een beetje weinig om het lijf. Het is allemaal nogal voorspelbaar. Er zijn honderden van dit soort boeken te vinden over hetzelfde onderwerp en ik bleef dus ook een beetje op mijn honger zitten.

Al bij al vond ik Brooklyn een goed geschreven boek waarin de auteur er in slaagt om met weinig woorden toch de kern van de problematiek te raken, maar het verhaal was voor mij toch een tikkeltje te voorspelbaar om er echt in op te kunnen gaan.

Boek: Gaan jullie naar de bibliotheek?

2012-01-23T13:00:00.000+01:00

Ik heb een haat-liefdeverhouding met de bibliotheek.
Bij mijn bibliotheek (Gent) is de aansluiting volledig gratis. En dus kan ik helemaal gratis lekker veel boeken ontlenen, lezen en ontdekken. Ik vind het vooral fijn om boeken gratis te kunnen ontdekken. Om boeken waarvan ik niet weet of ik ze wel goed ga vinden mee te kunnen nemen en ze gewoon weer terug te brengen als ze me niet bevallen.

Maar natuurlijk zijn er ook nadelen verbonden aan het systeem van de bib. Zeker in een drukke bibliotheek zoals die van Gent. Er zijn veel boeken waarvoor je gigantisch lang moet wachten om ze eens te lezen.
En een dik of moeilijk boek meenemen is moeilijk omdat je het boek maar maximum 6 weken in huis mag hebben. Voor sommige boeken is dat gewoon niet voldoende.

Toch merk ik dat ik regelmatig blijf terugkeren naar de bib. Zeker nu ik iets meer tijd heb tijdens de week vanwege een raar werkrooster.
Soms ben ik gewoon blij dat de bib er is. Als ik weer eens gratis een parel van een boek ontdek bijvoorbeeld.
Maar soms kan ik de bib wel vervloeken. Meestal als ik een gigantische boete heb of als ik een minder goed boek moet betalen omdat mijn voorgangers er vlekken op gemaakt hebben.

Wat vinden jullie van de bibliotheek? Gaan jullie er regelmatig naar toe? En hebben jullie ook zo'n haat-liefdeverhouding?

Boek: J.-C. Van Rijckeghem en Pat Van Beirs - Jonkvrouw

2012-01-16T13:00:00.000+01:00

Jonkvrouw van het duo Jean-Claude Van Rijckeghem en Pat Van Beirs is een historisch jeugdboek en vertelt het geromantiseerde verhaal van de Middeleeuwse Marguerite van Male.
Het schrijversduo won in 2005 met het boek de Thea Beckmanprijs voor het beste historische jeugdboek en in 2011 wonnen ze de Boekenleeuw met Galgenmeid.
Een goede reden om me eens aan een boek van hen te wagen. Toch?

Al van bij haar geboorte was Marguerite, dochter van de graaf van Vlaanderen een dwarsligger. Haar vader moest bij de geboorte de oude dorpsheks halen om zijn dochter levend ter wereld te laten brengen.
Natuurlijk had hij liever een jongetje gehad, want een vrouw kan geen waardige opvolger zijn voor een graaf. Gelukkig groeit Marguerite op als een halve jongen en leert ze zelfs zwaardvechten. Ze is geen katje om zonder handschoenen aan te pakken en ze heeft dan ook regelmatig aanvaringen met haar vader en ook de zoektocht naar een geschikte huwelijkskandidaat loopt niet erg vlot...

Jonkvrouw is goed en vlot geschreven. De sfeer in de Middeleeuwen wordt mooi beschreven en het is dus ook niet moeilijk om je te laten meeslepen door het verhaal van de jonge Marguerite. Bij het lezen van het boek, heb je echt de indruk dat je je eventjes in de Middeleeuwen bevindt en je leert veel over het dagelijks leven van de adel in de Middeleeuwen.
Het verhaal van Marguerite is niet volledig waarheidsgetrouw, maar wel gebaseerd op het ware leven van Marguerite van Male. Ik heb ook de indruk dat het boek historisch zeer goed onderbouwd is. De dingen die ik in het boek tegenkom, stroken toch met hetgeen ik geleerd heb in mijn lessen geschiedenis van de Middeleeuwen aan de universiteit

Jonkvrouw is een kwalitatief goed jeugdboek en heel erg leuk voor mensen die er van houden om zich te laten meenemen naar de Middeleeuwen.
Ik ga me vast en zeker ook eens aan Galgenmeid van dit schrijversduo wagen, want door Jonkvrouw verwacht ik veel goeds.

Tentoonstelling: Gevaarlijk jong. Kind in gevaar, kind als gevaar.

2012-01-09T13:00:00.000+01:00

Ik heb in eerdere berichten al aangehaald dat ik erg groot fan ben van het Gentse Museum Dr. Guislain. Ik ga trouw elk jaar de najaarstentoonstelling bezoeken en de andere, kleinere tentoonstellingen ga ik bezoeken als ze me interesseren. De meeste tentoonstellingen die in het museum getoond worden zijn erg interessant, ze zoeken de grenzen tussen normaliteit en abnormaliteit door het tonen van kunst, antropologische en historische objecten en filmpjes.

Dit jaar is het thema van de tentoonstelling jong zijn en meer specifiek de visie die volwassenen hebben op het leven van kinderen. Het onderwerp interesseerde me op het eerste zicht niet zo, want wat kan je nu doen met een tentoonstelling over kinderen?
Wel, heel veel zo blijkt. Gevaarlijk jong is een prachtige en vooral heel interessante tentoonstelling die me volledig van mijn sokken blies. Een echte aanrader!

Het Museum Dr. Guislain slaagt er altijd in om (eigentijdse) kunst mooi te verweven in hun thema's. Indringende beelden en kunstwerken, laten de bezoekers nadenken over het thema.
Bij deze tentoonstelling is dat niet anders. Het meeste van het werk dat te vinden is op de tentoonstelling is van heel hoge kwaliteit en sluit perfect aan bij het thema.
Gevestigde waarden zoals de bekende foto Migrant Mother van Dorothea Lange, een paar tekeningen van Paul Klee of een installatie van Boltanski staan naast kunst van minder bekende kunstenaars.
Deze minder bekende kunstenaars zijn daarom zeker en vast niet minder goed. Integendeel, er zitten pareltjes van kunstwerken tussen.

De foto's op de tentoonstelling hebben me het meeste geraakt. Reeksen waarin jonge kinderen die meedoen aan schoonheidswedstrijden geportretteerd worden als mini-Lolita's. Of de foto-reeks waarin afwisselend een foto getoond werd van kinderen naast hun slaapplaats en waarin het wel erg duidelijk werd dat niet elk kind de kansen krijgt die het verdient.

Het mag duidelijk wezen dat de tentoonstelling Gevaarlijk Jong. Kind in gevaar, kind als gevaar alweer een prachtige tentoonstelling is die gewoon iedereen moet gezien hebben.
Ik kijk alvast uit naar de tentoonstelling die het Museum Dr. Guislain volgend jaar voor ons in petto heeft.

De tentoonstelling loopt nog tot 20/05/2012 in het Museum Dr. Guislain.
Meer informatie vind je op de site van het museum

2011 -2012: een overzicht

2012-01-02T14:15:00.001+01:00

Ik wens iedereen hier als eerste een gelukkig nieuwjaar met veel voorspoed en heel veel boeken.

De voorbije feestdagen hebben we zoals elk jaar weer overleefd. Nu het weer eventjes rustig is, is het tijd om terug te blikken op het voorbije jaar en vooruit te kijken naar het komende jaar.

Ik ben erg blij dat het me dit jaar gelukt is om 50 boeken te lezen op 1 jaar tijd. Ik ben zelfs goed over mijn eigen doel geschoten met 57 boeken!

Sinds dit jaar ben ik fan van de boeken van David Mitchell. Het mag dan ook duidelijk wezen dat zijn The Thousand Autumns of Jacob De Zoet en Black Swan Green de boeken waren die ik het liefst gelezen heb in 2011.
Daarnaast blijven boeken over disfunctionele gezinnen tot mijn favorieten behoren. Dit jaar bleken Caribou Island van David Vann, Leeuwerik van Dezsö Kosztolányi en The Easter Parade van Richard Yates daarbij tot mijn favorieten behoren.

Ook heb ik de Nederlandstalige boeken ontdekt in 2011. Mijn favoriet hierbij was De Melkweg van Bart Moeyaert. Ook Erik Vlaminck met Brandlucht en de klassiekers De komst van Joachim Stiller van Hubert Lampo en Nooit meer slapen van W.F. Hermans konden met zeker en vast bekoren.

Natuurlijk heb ik ook minder goede boeken gelezen. Op een gedeelde eerste plaats van slechtste boek dat ik in 2011 las staan Twilight van Stephenie Meyer, Stuk! van Judith Visser en Slaap Zacht van Lisa Jackson. Boeken om te vermijden, moest je ze ooit in de boekhandel tegenkomen.

Op persoonlijk gebied waren er ook een paar mijlpalen. De belangrijkste mijlpaal was toch mijn 5-jarig samenzijn met mijn lieve vriendje die me door dik en dun steunt in alles.
Daarnaast heb ik op professioneel gebied ups en downs beleefd. Het grootste dieptepunt was een job als dossierbeheerder waarbij de hele afdeling geterroriseerd werd door één welbepaalde collega. Gelukkig dat het een tijdelijke job betrof en ik was dan ook erg blij toen mijn opdracht er weer opzat.
Het hoogtepunt dateert nog maar van een paar maand geleden toen ik een vaste job als diensthoofd toerisme aangeboden kreeg in een kleine gemeente. De job is een hele uitdaging, maar is ook gewoon heel erg leuk en ik ben blij dat ik eindelijk een job gevonden heb waarvan ik kan zeggen dat ik ze heel erg graag doe.

Ik hoop dat ook 2012 een goed leesjaar wordt. Ik hoop alleszins dat ik ook dit jaar de 50 boeken kan halen. Ik ben alvast goed gestart, want boek één van 2012 is alweer uit. En neen, ik ben er niet in begonnen in 2011.
Daarnaast neem ik me voor om mijn blog minder te verwaarlozen en ze zelfs een beetje uit te bouwen. Het is alvast de bedoeling om in 2012 elke week minstens 1 blogpost te voorzien en ik ben van plan om daar flink mijn best voor te doen.
Bovendien ben ik van plan om meer artikels te schrijven over mijn kunstpassie (om het zo maar even te noemen): outsider art. Ook zou ik daarom graag gaan gidsen in het Museum Dr Guislain, maar daarvoor moet ik eerst nog een beetje mijn verlegenheid overwinnen...

Wat was het beste of et slechtste boek dat jullie in 2011 lazen? Wat zijn jullie doelen voor 2012?

Terug!

2011-12-20T12:30:00.001+01:00

Ik begin met met te excuseren voor mijn lange afwezigheid. De start met mijn nieuwe job vroeg veel van mijn energie en daarbij heb ik het bloggen een beetje verwaarloosd.
Nu begint alles langzaamaan terug op zijn plooi te vallen en is er in mijn hoofd weer ruimte voor bloggen.
Uiteraard ben ik de voorbije maand blijven lezen, maar omdat ik vooral behoefte had aan ontspanning ben ik opnieuw begonnen in mijn Harry Potters en daar valt natuurlijk niet zo veel nieuws over te schrijven.

Wel heb ik nog een aantal leuke berichtjes in de aanbieding voor de komende weken onder andere recensies van boeken die ik nog vóór Harry Potter las, een aantal nieuwe bedenkingen en een paar eindejaarslijstjes.
Ik hoop dat jullie mijn afwezigheid vergeven en dat jullie mijn nieuwe berichtjes kunnen waarderen.

Boek: Wat is literatuur?

2011-11-07T13:00:00.000+01:00

De aanleiding van deze vraag is een dicussie die ik met Vriendlief voerde over Lord of the Rings.
Hij vind Lord of the Rings literatuur. Ik niet.
Hierop haalde ik een voorbeeld aan uit een les literatuurwetenschappen aan de universiteit waarbij een student Tolkien aanhaalde als één van de tien grootste literaire schrijvers. De prof weigerde om Tolkien mee te rekenen en ook de rest van de studenten vonden Tolkiens naam niet passen tussen namen als Dostojevsky, Tolstoj en Flaubert.

Maar wat is literatuur dan wel? Ikzelf vind het heel moeilijk om een definitie te geven voor literatuur. Ik kan door het jarenlange lezen wel een beetje aanvoelen of iets literair is of niet. Over het algemeen heb ik het gevoel dat er meer diepgang in literaire boeken zit. En dan heb ik het niet alleen over diepgang in het verhaal of de personages, maar ook de taal wordt over het algemeen diepgaander gebruikt.

Ik heb wel het gevoel dat een definitie van literatuur altijd een beetje objectief is. Bij sommige auteurs is er geen twijfel dat ze boeken schrijven die tot de literatuur behoren zoals Tolstoj of de zusjes Brontë, maar bij andere auteurs is het allemaal een beetje twijfelachtig, zoals Tolkien. Het hangt dan van je eigen visie af wat er wel of niet tot literatuur behoort, denk ik.

En uiteindelijk is het onderscheid tussen lectuur en literatuur al zoiets vaags. Want het is niet omdat iets literair is dat het daarom ook heel goed is. Er bestaan heel leuke boeken die als lectuur gezien worden zoals de reeksen over Harry Potter of A song of Ice and Fire en er bestaan afschuwelijk saaie boeken die als literatuur gezien worden. Of boeken die iedereen wel kent, maar waar niemand ooit doorgeraakt zoals Ullysses van James Joyce of Het verdriet van België van Hugo Claus..

De oplossing van Vriendlief voor de discussie over literatuur was heel eenvoudig. Elk boek dat dikker is dan drie centimeter is literatuur. Misschien moet ik me voor het volgende boek dus maar aan het welbekende Ons kookboek wagen.

Wat is jullie visie op literatuur? Hechten jullie belang aan de term? En lezen jullie alleen maar literaire boeken of maakt dat niets uit?

Boek: Lauren DeStefano - Verwelken

2011-11-03T13:00:00.000+01:00

Verwelken van Lauren DeStefano pikte ik op in het huis van mijn ouders. Op één of andere vreemde manier heeft mijn moeder een voorliefde gekregen voor young adult boeken. Vorig jaar raadde ze me al The Hunger Games van Suzanne Collins aan en nu had ze een stapel boeken mee uit de bib (waar ze werkt), waaronder dit boek en nog een tweetal andere young adult boeken.
Mensen die The Hunger Games heel erg goed vonden, zullen dit boek waarschijnlijk ook wel kunnen waarderen. Het lijkt er naar mijn mening heel erg op. Zowel The Hunger Games als Verwelken zijn dystopische boeken geschreven vanuit een ik-persoon met een jonge, sterke 'vrouw' als hoofdpersonage die in dezelfde stijl geschreven zijn.

In Verwelken zijn we een onbepaald aantal jaar verder in de tijd. Wetenschappers zijn erin geslaagd om een generatie mensen te maken die bestand zijn tegen allerlei ziektes en genetische fouten. Hierdoor worden deze mensen heel erg oud. Ze hebben alleen ergens toch een foutje gemaakt. De kinderen van deze mensen worden niet ouders dan 25. De meisjes worden maximum 20 jaar en de jongens dus 25 jaar. Vanaf die leeftijden worden ze getroffen door een speciaal soort virus en sterven ze.
Meisjes worden op jonge leeftijd gekidnapt om kinderen te baren voor rijke jongetjes. Dit lot ondergaat ook de 16-jarige Rhine. Rhine leeft samen met haar broer Rowan in Manhattan tot ze op een dag van straat geplukt wordt om samen met twee andere meisjes te trouwen met de 21-jarige Linden. Linden blijkt een lieve kerel te zijn, maar met een nogal kwaadaardige vader, Vaughn die het leven van de meisjes zuur maakt en hen belet om te ontsnappen...

Misschien moet ik mijn eisen over een boek bijstellen als het over young adult-boeken gaat, maar serieus, dit boek is gewoon té voorspelbaar en té oppervlakkig. Waarom krijgen de kinderen het virus alleen maar op die specifieke leeftijden? Bestaat een soort van genetisch visrus wel? Waarom verschillende leeftijden voor jongens en meisjes? En waarom leeft het land niet in immense chaos als er bijna alleen maar kinderen overblijven? Je gaat me niet vertellen dat 21-jarige mannen werkelijk bezig zijn met het verwekken van kinderen (behalve dan om hun lusten te bevredigen misschien).
Er zijn te veel onbeantwoorde vragen om het een goed boek te maken. Een goede dystopische roman moet goed in elkaar zitten en dat is bij Verwelken zeker niet het geval.

Daarnaast is het ook vervelend als een boek volledig in de ik-persoon geschreven is. Je merkt dat de auteur allerlei trucjes moet uithalen om bepaalde dingen toch duidelijk te kunnen maken aan de lezer. Je staat als lezer ergens wel dichter bij je personage, maar het is ook veel moeilijker om nuances te leggen in een verhaal, denk ik. Zo laat DeStefano Rhine alles letterlijk zelf vertellen, zelfs haar eigen gevoelens en gedachten worden letterlijk neergeschreven in het boek. Zo moet het dus vooral niet. Geef mij maar een flinke dosis insinuatie als het gaat om het weergeven van gevoelens.

Eerlijk, ik vind het ook wel eens leuk om ongegeneerd een dergelijk young adult boek te lezen. Je wordt meegesleurd in een fantasiewereld en je kan eventjes opgaan in het verhaal. Bovendien zijn het vlot leesbare boeken die je sneller kan verslinden dan koekiemonster zijn koekjes opeet. Maar bij Verwelken mag je niet te veel gaan nadenken, want er zijn te veel losse eindjes in het verhaal om er een goed boek van te maken.

Lezen jullie wel eens dit soort boeken? En hebben jullie tips voor goede dystopische romans?

Tentoonstelling: Palazzo Rubens. De meester als architect.

2011-10-31T13:00:00.000+01:00

Eventjes tussen twee jobs in zitten heeft ook zijn voordelen. Zo gingen m'n beste vriendin en ik onlangs naar Antwerpen om shoppen en een cultureel verantwoorde activiteit te combineren.
In het Rubenshuis bezochten we de tentoonstelling Palazzo Rubens. De meester als architect.

Palazzo Rubens is een relatief kleine tentoonstelling die vooral draait om de portiek in het huis van Rubens zelf. Veel mensen weten wel dat Rubens één van de grote schilders in zijn tijd was, maar het is minder gekend dat hij ook op het gebied van architectuur een belangrijke rol gespeeld heeft.
Rubens was met zijn architectuur vooral vernieuwend omdat hij keek naar de grote Italiaans renaissance-meesters zoals Serlio en Palladio. Hij haalde dus de grote Italiaanse architectuur naar België.

Je kan de tentoonstelling apart bezoeken, maar dat zou eigenlijk best zonde zijn. Ze zit namelijk midden in het Rubenshuis zelf en je moet heel het Rubenshuis passeren om bij de tentoonstelling te komen. Voor een kunstliefhebber is het dus een kleine moeite om ook de rest van het Rubenshuis eventjes te bekijken.
Bij het kopen van een ticket krijg je gratis een klein gidsje mee waarin alle informatie staat over de voorwerpen en schilderijen die te zien zijn in het museum. Er zijn veel schilderijen van Rubens te zien, maar er zijn ook werkjes te zien van tijdsgenoten van Rubens. Zelf heb ik erg genoten van de beeldhouwwerkjes van Lucas Faydherbe en van de twee kunstkasten of kabinetten die er te vinden zijn.

Nadat je een groot stuk van het museum gezien hebt, kom je dan terecht in de tentoonstelling over het Palazzo Rubens. Ook bij deze tentoonstelling vind je een handig gidsje dat je door de tentoonstelling loodst met interessante informatie.
Het eerste dat me opviel is dat de tentoonstelling een beetje vreemd is opgebouwd. Het is in het begin nogal zoeken naar de verschillende tekeningen en schilderijen die in het gidsje staan, maar als je het eenmaal door hebt, loopt het wel supervlot. Het is gewoon eventjes zoeken in het begin.

De werken die in de tentoonstelling te vinden zijn, zijn heel erg goed gekozen en kwalitatief hoogstaand. Ik vond persoonlijk wel dat er wat eenvoudige informatie ontbrak op de tentoonstelling, het is echt een tentoonstelling voor kenners en liefhebbers. Ik heb door mijn opleiding een goede basiskennis van architectuur, maar zelfs ik had het regelmatig moeilijk om te kunnen volgen. De bezoeker van deze tentoonstelling heeft dus zeker en vast al voorkennis nodig. Ik merkte ook dat de andere bezoekers van het Rubenshuis, deze tentoonstelling links lieten liggen en er snel, snel doorheen haastten. Dit kan aan de bezoekers liggen (veel toeristen die gewoon willen kunnen zeggen dat ze in het huis van Rubens geweest zijn), maar het ligt ook voor een stuk aan het feit dat de tentoonstelling nogal moeilijk toegankelijk is voor mensen zonder voorkennis.

Het was wel supergoed gevonden van de tentoonstellingsmakers om die tentoonstelling juist op die plaats in het Rubenshuis tentoon te stellen. Als je de tentoonstelling buiten loopt, kan je namelijk eventjes op het balkon van het Rubenshuis gaan staan om daar de indrukwekkende portiek te bewonderen. Hou er wel rekening mee dat het grootste deel van het Rubenshuis gereconstrueerd is en dus misschien niet volledig waarheidsgetrouw is.

Zelf vond ik zowel de tentoonstelling als het Rubenshuis erg interessant. Voor mensen die een degelijke voorkennis hebben van architectuur en die zich interesseren in de architectuur van de 17e eeuw, zou ik de tentoonstelling Palazzo Rubens. de meester als architect aanraden.

De tentoonstelling loopt nog tot 11.12.2011 in het Rubenshuis te Antwerpen

Boek: De boekenbeurs

2011-10-30T23:12:00.003+01:00

De meeste Vlaamse boekenlezers zullen het waarschijnlijk wel al meegekregen hebben, maar vanaf 31 oktober start de boekenbeurs weer! In Antwerp Expo kan elke boekenliefhebber zijn hart weer ophalen aan een gigantisch groot aanbod van boeken.

Ik ben niet elk jaar van de partij, maar dit jaar heb ik toch genoeg tijd en ik heb gratis tickets, dus ik ga de boekenbeurs wel eventjes bezoeken. Ik vind het altijd interessant om te kijken wat het aanbod is en uiteindelijk vind je er vaak boeken die je in de boekhandel niet zo snel vindt.
Ook is het een beetje jeugdsentiment. Ik ga al sinds ik kind was naar de boekenbeurs in Antwerpen, toen nog met mijn ouders en ik heb heel erg veel leuke en minder leuke herinneringen aan de boekenbeurs. Zo ontdekten mijn ouders dat ik samen was met Vriendlief toen ik op de boekenbeurs was met hem en een schrijver tegen kwam die mijn moeder kent. En ben ik eens toen ik nog heel jong was doodziek geworden op de boekenbeurs. Ook kocht ik er mijn eerste boek (een boek van Patrick Lagrou) en was ik daar toen supertrots op. Veel te veel herinneringen om het zomaar te vergeten.

Wel vind ik het spijtig dat het de laatste jaren steeds drukker wordt, waardoor het gewoon niet meer mogelijk is om op een rustige manier door de boeken te snuisteren.

Gaan jullie soms naar de boekenbeurs in Antwerpen? Of ergens anders?

Boek: Marina Lewycka - A Short History of Tractors in Ukraninian

2011-10-27T13:00:00.000+02:00

Er is me verteld dat A Short History of Tractors in Ukranian een tijd geleden een hele bestseller geweest is. Ik heb niets meegekregen van de hele hype, maar ik las op internet wel een aantal zeer positieve recensies, dus ik besloot het boek te lezen uit de bib. En de leuke cover en titel van het boek, trokken me ook wel aan.
In het begin was ik best teleurgesteld in het boek. Ik vond het niet zo heel grappig of heel aangrijpend. Naarmate het boek vorderde, begon ik het boek steeds beter te vinden, maar het zal wel nooit één van mijn favoriete boeken worden.

A Short History of Tractors in Ukranian gaat over over een vrouw, Nadia van wie de 84-jarige vader plots besluit om met een veel jongere vrouw uit Oekraïne te trouwen zodat de vrouw zich in Engeland kan vestigen. Nadia ziet haar ergste nachtmerrie in vervulling komen. Als ze de Oekraïense dame, genaamd Valentina, eindelijk ontmoet, lijkt het erop dat Valentina een bimbo is die enkel uit is op het geld van haar vader en er bovendien nog een aantal minnaars op na houdt. Nadia en haar zus Vera proberen er alles aan te doen om Valentina weg te halen bij hun vader, maar dat loopt niet van een leien dakje...

Op zich is het boek wel leuk geschreven. Het redelijk zware thema wordt met een flinke portie humor en de juiste dosis tragiek gebracht zodat het allemaal behoorlijk luchtig blijft. Het is altijd wel fijn al auteurs erin slagen om zware thema's op een relatief luchtige manier te beschrijven.
Ik vond het grappig dat de gevoelens van de oude man voor een groot stuk worden weergegeven door het boek waaraan hij aan het schrijven is: A Short History of Tractors in Ukranian (waar dacht je dat de titel anders vandaan kwam?). Door stukjes geschiedenis over de tractor wordt het slagveld in de huiselijke omgeving omschreven. Wel waren de stukjes soms iets te lang en haalden ze de vaart uit het verhaal.

Het grootste probleem voor mij was dat ik me moeilijk kon identificeren met de personages uit het boek. de personages en situaties waren bij momenten allemaal net iets te karikaturaal. Naarmate het boek vordert, veranderen ook de personages mee. De relaties tussen de personages veranderen en hun daden komen allemaal in een iets ander daglicht te staan. Hierdoor was het voor mij ook iets makkelijker om me in te leven in het boek en vanaf ongeveer de helft was ik dan ook eindelijk mee in het verhaal.

Al bij al is A Short History of Tractors in Ukranian geen slecht boek, het mist voor mij een beetje diepgang.
Het is een vlot leesbaar en aangenaam boek dat leuk is als tussendoortje.

Persoonlijk: Werk zoeken in de culturele sector

2011-10-24T13:00:00.000+02:00

Normaalgezien ben ik niet zo voor het schrijven van persoonlijke berichtjes. Alleen als het heel erg leuk/belangrijk nieuws betreft.
En voor mij is dit leuk en belangrijk nieuws. Ik heb werk!

In mei schreef ik al een berichtje met als titel: Werk zoeken in de culturele sector. Als kunsthistoricus (en zéker als verlegen kunsthistoricus) is niet niet eenvoudig om werk te vinden. Ik heb een aantal tijdelijke jobkes gedaan uit financiële overwegingen, maar er zat nooit iets tussen dat me echt lag. Ik moest en ik zou in de cultuursector werken.

Het werk dat ik nu gevonden heb, is nog steeds niet in de cultuursector, maar ik word wel verantwoordelijke over de dienst toerisme van een hele kleine gemeente met een belangrijke toeristische attractie. Ik weet dat toerisme niet alleen over cultuur gaat, maar cultuur kan ook meespelen bij toerisme en aangezien ik het beleid mag meebepalen zal cultuur ook wel een belangrijke rol gaan spelen ;-) Bovendien lijkt het me een hele uitdaging om de gemeente waarbij ik ga werken weer een beetje jonger en bruisender te maken.

Op 7 november start ik in mijn nieuwe job en ik ben erg benieuwd of het me zal gaan bevallen. Ik kijk er alvast naar uit!

Voor al die mensen die mijn eerste post over werk zoeken in de culturele sector gelezen hebben, wil ik dus nog de boodschap geven dat je vooral niet mag opgeven. Het is moeilijk, maar niet onmogelijk. Stel je eisen en verwachtingen een beetje bij of ga vollen bak netwerken en vrijwilligerswerk doen en dan zal er uiteindelijk wel eens iets uit de bus komen.
Nog veel succes!

Boek: Lezen jullie graag vertaalde boeken?

2011-10-20T13:00:00.000+02:00

Soms kan een vertaling van een boek afbreuk doen aan het geheel. Een boek kan op zich goed geschreven zijn, maar als de vertaling niet goed is, lijkt het boek ook veel minder goed geschreven. Dankzij Vriendlief ben ik boeken beginnen lezen in het Engels en er is een hele wereld voor me open gegaan. Ik vind het nu heel vervelend als ik een Engelstalig boek in de Nederlandse vertaling moet lezen omdat er zoveel verloren gaat in een vertaling.

Uiteraard kan ik niet alles in de originele taal lezen, daarvoor is mijn talenkennis veel te beperkt en dus houd ik het voorlopig maar bij Engelstalige boeken.
Wel volg ik momenteel een cursus om mijn kennis van Français een beetje bij te schaven en ik ben er ook sterk over aan het twijfelen om me eens aan een Frans boek in de originele taal te wagen. Lijkt me een leuke uitdaging!

Lezen jullie meestal vertaalde boeken? Of toch liever de originele taal? En welke talen zijn dit dan?

Boek: W. F. Hermans - Nooit meer slapen

2011-10-17T13:59:00.000+02:00

Dit boek is één van de klassiekers van de Nederlandse literatuur. En terecht! Dit is echt zo'n literair pareltje, dit boek moet je gewoon eens gelezen hebben.

Het verhaal gaat over een jonge student geologie, albert die een onderzoek wil doen in Noorwegen. Hij zal er samen met drie andere studenten een tocht maken in Finnmark een afgelegen gebied. Hij wil tijdens de tocht onderzoek doen om de stelling van zijn leermeester te kunnen bewijzen.

Nooit meer slapen is een echte 'Bildungsroman'. Het hoofdpersonage doorgaat doorheen het boek een grote evolutie van onvolwassen, naieve student die nog te veel vast hangt aan het thuisfront naar een volwassen man die ook alleen zijn plan kan trekken. Hij start onvoorbereid aan de tocht, zowel op fysiek als op materieel gebied. Hij heeft niet het juiste materiaal, is niet getraind om over dergelijk terrein te wandelen en bovendien heeft hij de voor zijn onderzoek zo belangrijke luchtfoto's niet kunnen bemachtigen. Desondanks zet hij door en hoewel het allemaal moeilijk gaat, haalt hij uiteindelijk toch een soort overwinning. Op zichzelf dan toch.
Het belangrijkste thema van het boek is voor mij dan ook de mislukking en de manier waarop zowel Albert als wij daar elke dag mee om moeten gaan.

Wat het boek voor mij ook zo mooi maakt zijn de prachtige beschrijvingen van het Noorse landschap. Ik ben nog nooit in een Scandinavisch land geweest, maar door Hermans heb ik wel dat gevoel. Hij doet het landschap uit Finnmark zo voor je verschijnen, enkel en alleen door woorden. Prachtig vind ik dat.

Ik vind het altijd een beetje moeilijk om te schrijven over zo'n grote klassieker die velen al gelezen zullen hebben. Anna van Anna's leesreis schreef er voor mij al een heel mooie en heel uitgebreide review over. Neem zeker ook eens een kijkje op haar blog als het boek je interesseert.

Als je het boek nog niet las, moet je dit zeker doen. Het is niet zo'n moeilijk literair werk en zeker en vast de moeite waard!

Hebben jullie dit boek al gelezen? en wat vonden jullie?

Boek: Belinda Bauer Blacklands

2011-10-13T19:00:00.000+02:00

Ik lees normaalgezien zelden thrillers, het interesseert me gewoon niet zo. Over Blacklands van Belinda Bauer las ik in de boekenbijlage van de krant echter heel goede dingen en toen ik het in de bibliotheek zag liggen, besloot ik het toch mee te nemen. Een goede keuze, zo blijkt!

In Blacklands is het hoofdpersonage een 12-jarige jongen die op zoek gaat naar het lijk van zijn op 11-jarige leeftijd vermoordde oom omdat hij hoopt dat hij daarmee de rust in zijn gezien kan herstellen. Om het lichaam te kunnen vinden, schrijft hij brieven naar de seriemoordenaar die zijn oom en een aantal andere kinderen vermoordde en verkrachtte...

Ik was aangenaam verrast door de schrijfstijl van Blacklands. Voor een thriller is dit een boek dat erg goed en aangenaam geschreven is. Ik heb vaak het gevoel dat bij thrillers de schrijfstijl moet onderdoen voor het verhaal, maar hier is dat zeker en vast niet het geval.

Het verhaal zit ook goed in elkaar. De opbouw is goed. In het begin ging het soms wel een beetje traag, maar dit was nodig om de personages te introduceren. Na een tijdje werd het allemaal wel spannender en de laatste 100 bladzijden heb ik in één ruk uitgelezen. Precies zoals een thriller hoort te zijn.

De hoofdpersonages zitten psychologisch erg knap in elkaar. Vooral Steve, de 12-jarige jongen is erg goed uitgewerkt. Ik vond het ook erg leuk dat de jongen een goede reden heeft om op zoek te gaan naar het lijk van zijn oom en dat dat voor hem niet zomaar een spelletje, maar meer een noodzaak is. Het personage van de moordenaar vond ik soms iets oppervlakkiger. Maar het lijkt me ook erg moeilijk de gedachtegang van een moordenaar weer te geven zoals Belinda Bauer dat gedaan heeft. Het is alleszins wel een realistisch personage. Alleen heel erg gestoord.

Blacklands is dus een zeer goed geschreven thriller met interessante personages en een goed opgebouwd verhaal. Zeker een aanrader voor wie graag eens een thriller leest.

Momenteel ben ik trouwens flink aan het stressen voor een sollicitatiegesprek van morgen. Ik ben al 2 jaar op zoek naar werk en ik heb eindelijk hoop op vast werk dat me ook interesseert. Duimen jullie?

Hebben jullie dit boek al gelezen? Lezen jullie graag thrillers?

Film: A Single Man

2011-10-10T19:00:00.000+02:00

Momenteel zit ik weer eventjes zonder werk. En wat is er leuker om dan veel te lezen, veel films te kijken en berichtjes voor mijn blog te schrijven. Tussen het solliciteren door natuurlijk.
Vandaag bespreek ik dus een film: A Single Man.

A single Man is geregisseerd door de modeontwerper Tom Ford. En dat is heel erg goed te merken in de film. De meeste beelden lijken alsof ze zo uit een mode-magazine geknipt zijn. Maar dat geeft niet, het past bij de sfeer van de film en zorgt uiteindelijk voor een pracht van een film!

A Single Man toont een dag uit het leven van een homoseksuele professor Engels uit de jaren '60. Een jaar nadat zijn partner overleden is, is het voor hem nog steeds moeilijk om de draad van het gewone leven weer op te nemen...

Het verhaal klinkt eenvoudig en ergens is het dat ook, maar er komt ook zoveel meer bij kijken. Het is wel een relatief trage film, dus dat is wel iets dat je moet liggen als je deze film wil kijken.

Wat deze film vooral zo sterk maakt zijn de beelden. Dit is echt de film met de mooiste beelden die ik al gezien heb en alles past echt goed bij elkaar. Op zich zijn de beelden echt té mooi om realistisch te zijn, maar ze vormen een mooi geheel met het het verhaal en het karakter van het hoofdpersonage. Prachtig.

Ik zou A single Man zeker aanraden aan mensen die houden van trage films met mooie beelden. Of aan mensen die graag een stukje sfeer van de jaren '60 opsnuiven. Of gewoon aan mensen die graag eens een goede en mooie film zien. Zeker kijken!

Boek: Jennifer Egan - A visit From The Goon Squad

2011-10-06T19:00:00.000+02:00

Ik lees overal heel verschillende meningen over A Visit from the Goon Squad. Sommigen vinden het een geweldig boek, anderen vinden het maar niets.
Ik zit er een beetje tussenin. Ik vind het geen heel goed boek, maar echt verschrikkelijk slecht vind ik het nu ook weer niet.Ik heb me er wel door moeten worstelen en ik was uiteindelijk ook wel blij dat het uit was zodat ik aan iets anders kon beginnen.

A Visit from the Goon Squad heeft niet echt een verhaal. Het is een verzameling van losse fragmentjes van de levens van mensen die allemaal op één of andere manier iets met elkaar te maken hebben. Elk hoofdstuk komt een ander personage aan bod, tijdens een andere tijdsperiode. Dat betekent niet dat er niet echt een lijn in zit. Integendeel, er zijn wel een aantal personages en gebeurtenissen die bindend zijn in dit boek waardoor het toch één geheel wordt.

Het idee zit alvast wel goed. De uitvoering ervan is echter een zwak punt in deze roman. Ik had tijdens het lezen het gevoel dat het allemaal heel erg gekunsteld is en dat de schrijfster heel veel moeite moest doen om alles in elkaar te passen. En waar ik me nog het meest aan stoorde is dat ze op sommige momenten de hoofdstukjes afrafelde. Het lijkt alsof ze heel erg graag voor elk personage de toekomst wou weergeven, waardoor ze in sommige hoofdstukken op de laatste pagina nog eventjes snel, snel vertelt hoe het dat personage vergaat. Erg vervelend. Ze had die stukjes beter gewoon weggelaten uit het boek.
Door de wisseling van de personages is het ook heel moeilijk om je in te leven in de personages. Sommige personages vond ik vervelend of gewoon ronduit saai.

De schrijfstijl zit op zich wel goed. Er is één hoofdstuk dat in powerpoint-stijl gedaan is en dat vond ik eigenlijk nog een leuk hoofdstuk. Al kan het ook wel geweest zijn omdat dat stuk heel snel las omdat er niet zo veel tekst op één pagina stond.

Over het algemeen was ik er dus niet zo onder de indruk van A Visit from the Goon Squad. Ik zou zeggen lees het boek eens als je ook nieuwsgierig bent naar de hype of als je denkt dat je het wél goed zal vinden, maar anders laat je het maar beter gewoon liggen. Er zijn zeker en vast betere boeken te vinden.

Heb jij dit boek al gelezen? En wat vond je ervan?

Boek: Waar lees jij?

2011-10-03T19:00:00.000+02:00

Ik denk dat iedereen wel zijn favoriete plekjes heeft om te lezen. Plekjes waar het simpelweg leuk lezen is, plekjes waar het routine geworden is om te lezen of plekjes waar het gewoon zo gezellig is dat je het lezen niet kan laten.

Mijn top 5 van favoriete leesplekjes:

In bed.
Dit is een klassieker. Ik denk dat héél veel mensen lezen in bed. Zelf lees ik elke avond een stukje voor ik ga slapen. Soms is dat een uurtje, soms maar 5 minuten, maar ik kan echt niet slapen als ik niet eerst een klein stukje gelezen heb. Gelukkig dat Vriendlief altijd na mij komt slapen. Hij heeft al regelmatig een boek moeten redden van de verpletteringsdood omdat ik in slaap gevallen was tijdens het lezen...

Aan de keukentafel.
Dit voelt een beetje als een stom plekje om te noemen, maar na mijn bed is dat mijn favoriete plekje in huis om te lezen. Niet in de zetel, niet in mijn 'studeerkamer'/bibliotheek, maar aan de keukentafel. Liefst met een tasje lekkere thee (Lady Grey van Twinings) en terwijl ik intussen mijn nagels lak. Life can be good!

In de trein.
Dit is nog zo'n plekje waar veel mensen graag lezen, denk ik. Ik vind het heerlijk om in de trein te lezen. Het is er relatief rustig. De beweging is lekker ontspannend en er is niet te veel afleiding. soms zou ik de trein willen nemen, gewoon om er lekker te kunnen lezen. Heerlijk.

Op café.
Ook lezen op café beheert tot mijn favorieten. Ik vind het heerlijk om in de drukte te zitten en te kunnen lezen mensen observeren tegelijkertijd. En ook hier hoort een lekker tasje thee bij. Ik kies wel voor de cafés waar het aanvaard wordt om te lezen, ik ga echt niet tussen de feestende studenten zitten lezen. Vooral in Brussel ken ik paar cafés waar het leuk is om te lezen, maar ook Gent heeft een paar leuke en leesvriendelijke exemplaren.

Op het terras van mijn ouders.
Bij goed weer rijd ik regelmatig naar mijn ouders om daar gebruik te kunnen maken van hun terras. Vriendlief en ik wonen in een klein arbeiderswoninkje zonder tuin of terras in een grijze buurt aan de rand van Gent. Geen plaats dus om buiten te lezen. Als ik geen zin of tijd heb om helemaal naar mijn ouders te rijden, voldoen het park of het natuurdomein de Bourgoyen ook goed als buitenleesplekje, maar een echt terras is toch onovertroffen.

Waar lezen jullie? Hebben jullie ook van die favoriete leesplekjes?

Boek: Erik Vlaminck - Brandlucht

2011-09-29T19:00:00.000+02:00

Erik Vlaminck is één van die zwaar ondergewaardeerde Vlaamse auteurs. Terwijl je met het nieuwe boek van Erwin Mortier om de oren geslagen wordt, is het relatief stil rond het nieuwste boek van Erik Vlaminck. Volledig onterecht.

Met Suikerspin leverde de auteur een pareltje van Vlaamse schrijfkunst af. Brandlucht haalt het niveau van Suikerspin niet, maar is zeker een vast een mooie aanwinst voor de Vlaamse literaire wereld en Vlaminck bewijst eens te meer dat hij een echte rasverteller is.

Het boek vertelt het verhaal van drie generaties vrouwen. Grootmoeder Mina is op jonge leeftijd van Nederland naar Canada verhuisd na de dood van haar ouders. Ze ontmoet er een Belgische man, Tony Verkest waarmee ze trouwt en samen krijgen ze een dochter, Elly. Ze leven in de buurt van Delhi, een stadje waar veel Nederlanders en Belgen wonen en waar nog veel belang gehecht wordt aan duivenmelken, hagelslag en bier drinken.Op een dag verlaat Tony zijn gezin om terug naar België te verhuizen. Dit heeft zowel voor Mina als voor Elly grote gevolgen.Elly blijft verlangen naar haar vader en trekt naar België. Daar ontmoet ze een man waarmee ze een vluchtige relatie heeft. Deze man zal later de vader worden van haar dochter Linda.Elk van de vrouwen is getekend door het vertrek van Tony. Mina blijft verlangen naar Nederland, Elly raakt volledig de weg kwijt en Linda probeert de familie bijeen te houden.

Het verhaal zit heel knap in elkaar. Per hoofdstuk komt één van de vrouwen aan bod. Soms krijg je hierdoor verschillende visies op één gebeurtenis, maar niet altijd. Het boek begint in 2002 met een stukje verteld door Elly. Daarna gaat het verhaal helemaal terug in de tijd om zo uiteindelijk chronologisch op te bouwen via stukjes verteld door de drie vrouwen. Het verhaal is gemakkelijk te volgen omdat Vlaminck in de titels van de hoofdstukken de naam van de verteller en het jaartal meegeeft. De omgeving waarin het verhaal zich afspeelt is heel erg fascinerend. Het is moeilijk om je voor te stellen dat er in Canada een plaats is naar waar in de jaren stillekes zoveel Belgen geëmigreerd zijn dat er zelfs een Belgian Hall bestaat en dat er een soort van Belgische commune is ontstaan waarin nog vast gehouden wordt aan de tradities van vroeger.

Vlaminck is de verteller van de zelfkant van de maatschappij. En hij is een goed verteller. Hij schrijft vaak over mensen die op het randje van de marginaliteit leven, maar hij schrijft er op een zodanig mooie manier en met zoveel liefde over dat de personages geen karikaturen worden en toch dicht bij de leefwereld van de ‘gewone’ mensen komen te staan. Zo heb Ik absoluut geen affiniteit met duivenmelken, maar toch wist Vlaminck mij de liefde voor de duivensport duidelijk te maken en me mee te slepen in een verhaal waarin een duivenmelker de hoofdrol speelt.

De schrijfstijl is typisch voor Erik Vlaminck. Hij schrijft in een soort van tussentaaltje. Net genoeg dialect om ‘volks’ te kunnen zijn, maar net genoeg algemeen Nederlands om gemakkelijk leesbaar te zijn. Omdat het grootste deel van het verhaal zich in Canada afspeelt, wordt er ook gespeeld met de Vlaamse en de Nederlandse taal. Zo zegt kleindochter Linda op een gegeven moment dat ze anders praat met haar grootmoeder dan met haar moeder. Voor haar zijn de verschillende dialecten verschillende talen en ze leert ze dan ook zo aan.

Ik waardeer de schrijfstijl van Vlaminck. Het heeft ergens iets moois. Het is volks, maar hij gaat ook erg voorzichtig en teder met de taal om. Het zorgt er voor een stuk voor dat ik me als Belg gemakkelijk kan inleven in de personages en via de taal kan Vlaminck ook veel duidelijk maken over de karakters van de personages. Ik kan me voorstellen dat het voor Nederlanders misschien wel minder gemakkelijk is om het Vlaamse taaltje van Vlaminck te lezen.

Brandlucht is een erg geslaagd boek. Als je nog nooit een boek van Erik Vlaminck las, raad ik toch Suikerspin aan, maar daarna moet je toch echt Brandlucht proberen.

Boek: Bookshelf Porn

2011-09-26T19:00:00.000+02:00

Ik denk dat elk boekenliefhebber wel droomt van een uitgebreide bibliotheek gevuld met boekenkasten tot aan het plafond. Liefst met een leuk laddertje erbij om ook de bovenste boeken uit de rekken te kunnen halen.

Op de site van Bookshelf Porn vind je alvast prachtige foto's van originele boekenkasten, mooie bibliotheken en romantische boekenplekjes.

Veel kijkplezier!

Boek: Erwin Mortier - Gestameld liedboek. Moedergetijden

2011-09-22T19:00:00.000+02:00

Dit boek is moeilijk in vakjes te steken. Bij een bespreking van het boek, las ik het woordje 'taalfeest'. Ik denk dat het boek nog best zo te benoemen is. Dit boek is een taalfeest.

In Gestameld liedboek. Moedergetijden (de titel alleen al!) probeert Erwin Mortier in het reine te komen met de ziekte die zijn moeder en bijgevolg de hele familie treft, Alzheimer.
De auteur beschrijft in flarden gedachtenspinsels, herinneringen en ideeën hoe hij als auteur omgaat met het idee van sterfelijkheid waar hij door de ziekte van zijn moeder geconfronteerd wordt. Bovendien zorgt de Alzheimer dat de vrouw langzaamaan haar woorden en haar taal verliest, waardoor hij ook meteen gewezen wordt op het belang van de taal, niet alleen als communicatiemiddel, maar voor hem als schrijver ook op een meer existentieel niveau.

Het boek is niet af. Maar dat hoort zo.
Het boek is geen roman, daarvoor is het te poëtisch. Het is ook geen poëzie, want daarvoor is het te verhalend. Het is een opeenvolging van prachtig geschreven flarden tekst, waarin pijnlijk duidelijk wordt hoe groot de impact van de ziekte Alzheimer is. Niet alleen voor degene die aan de ziekte lijdt, maar ook voor iedereen daarrond. Het is boek is een virtuoze worsteling van de auteur en zijn familie om toch iets vast te kunnen houden van de vrouw die vroeger hun moeder of echtgenote was.

Het boek is hiermee ook prachtig opgebouwd. Het mogen dan flarden zijn, maar ze zijn wel op een goede manier in het boek gezet. Je leeft als lezer mee met de leden van het gezin Mortier, je maakt het langzame aftakelingsproces van de vrouw mee en je weet waar het zal eindigen.

Gestameld liedboek. Moedergetijden is een aanrader voor iedereen die ervan houdt om zinnen te lezen en te proeven. Voor iedereen die ervan houdt om boeken te lezen en te herlezen en elke keer opnieuw te genieten van de taalkundige virtuositeit van de auteur.

Boek: Een kind als verteller

2011-09-19T19:00:00.000+02:00

Eigenlijk heb ik op dit moment ~~interessanter~~ nuttiger dingen te doen dan blogposts schrijven. Ik zit met m'n neus in het gemeentedecreet voor een examen voor een job, dus ik kan elke minuut gebruiken om te studeren. Maar berichtjes schrijven voor m'n blog is natuurlijk veel leuker dan de gemeentewetgeving bestuderen en ontspanning is ook nodig, dus trakteer ik jullie deze week op een stukje over boeken waarin een kind als verteller geportretteerd wordt.

Ik vind het vaak leuk om boeken te lezen waarin een kind de verteller is, maar dan moet het boek wel goed geschreven zijn. Het is een super-interessant vertelperspectief omdat de auteur iets kan meegeven dat jij als volwassen lezer wel begrijpt, maar dat voor een kind niet te snappen is. Het is wel heel erg belangrijk dat het ook een beetje goed en geloofwaardig gedaan wordt, niets is vervelender dan een boek te lezen waarin iets vanuit een kind verteld wordt, maar waarin de reacties te volwassen of juist te kinderachtig zijn voor de leeftijd die meegegeven wordt.

Hieronder een lijstje van mijn favoriete boeken met een kind als verteller.

Paddy Clarke Ha Ha Ha - Roddy Doyle
Dit is echt mijn nummer één voor boeken die vanuit een kind verteld worden en één van mijn favoriete boeken tout court! De 10-jarige Paddy groeit op in het Ierland van de jaren zestig. Hij doet niets liever dan zijn kleine broertje pesten en ravotten met zijn vrienden. Naarmate het boek vordert, wordt het boek echter steeds ernstiger. Paddy's ouders krijgen huwelijksproblemen en de jongen probeert daar op zijn manier mee om te gaan.
Ik vind het echt een prachtboek, ik heb het in mijn boekenkast staan en haal het er elk jaar wel een keertje uit om het te herlezen. De subtiliteit waarmee Doyle de huwelijksproblemen van Paddy's ouders en de bijhorende problemen in kaart brengt is echt prachtig. Bovendien geloof je als lezer ook echt in het personage van de 10-jarige Paddy. Het is geen buitenbeentje met rare trekjes, maar een gewoon jongetje dat te maken krijgt met een vervelende situatie. Aanrader!

De Melkweg - Bart Moeyaert
Over dit boek schreef ik onlangs nog een bericht op mijn blog, een uitgebreide bespreking vind je daar. Het verhaal is een soort beschrijving van de laatste dagen van de zomervakantie voor Oskar, zijn broer Bossie en hun vriendinnetje Geesje. De taal zit goed, de personages zitten goed, de verhaallijn zit goed. Een goede nummer 2!

Black Swan Green - David Mitchell
Black Swan Green (vertaald in het Nederlands als Dertien) is een beetje een omstreden boek. Het heeft heel veel kritiek gekregen van fan van het werk van David Mitchell omdat het zo verschrikkelijk verschillend is van alles wat hij voordien schreef. Maakt mij niet uit, ik vond het een prachtig boek! Black Swan Green gaat over een 13-jarige jongen, Jason Taylor, die stottert. Bovendien worstelt hij als 13-jarige met zichzelf en de wereld. En ook in dit boek komen huwelijksproblemen van ouders te pas.
Black Swan Green is semi-autobiografisch boek en dat maakt het ergens juist zo mooi. De tederheid, de subtiliteit waarmee David Mitchell Jason en zijn problemen neerzet is echt heel erg mooi.

Room - Emma Donoghue
Ook over dit boek schreef ik al een uitgebreide post. Het gaat over de vijf à zesjarige Jack die samen met zijn moeder opgesloten zit in een kamer. Hij weet niet beter dan dat de kamer de echte wereld is en er daarbuiten niets bestaat. Het taalgebruik van Jack vind ik persoonlijk iets minder goed dan als taal van een kind dan bij de vorige boeken, maar ondanks het zware onderwerp vond ik het een leuk en vlot leesbaar boek.

Extremely Loud and incredibly Close - Jonathan Safran Foer
Ook dit is zo'n boek waar ik eerder een berichtje over schreef. Het boek vertelt het verhaal over de 9-jarige Oskar die zijn vader verloor bij de aanslagen op 9/11. Net als bij Room vond ik het taalgebruik in dit boek minder passen bij een kind dan bij de eerste drie boeken, maar het taalgebruik is wel heel erg mooi. Leuk en vlot leesbaar boek.

Wat vinden jullie van dit soort boeken? Hebben jullie nog aanraders?

Boek: Jonathan Safran Foer - Extremely Loud and Incredibly Close

2011-09-15T19:00:00.000+02:00

Dit boek is een heel toepasselijk boek deze tijd van het jaar. Het voornaamste thema van het boek is 9/11.
Het is een boek dat meestal ofwel heel goed gevonden wordt ofwel juist heel slecht. Ik zit een beetje tussen de twee in. Ik vind het geen slecht boek, maar het is ook niet het meest fantastische boek dat ik gelezen heb.

Er zijn twee verhaallijnen die parallel aan elkaar verteld worden. De eerste verhaallijn is het verhaal van de 9-jarige Oskar Schell die zijn vader verloor bij de aanslagen op de WTC-torens. Hij vindt per ongeluk een sleutel in een enveloppe met het woord Black op. Hij besluit hierop om op zoek te gaan naar het slot dat bij de sleutel hoort.
De tweede verhaallijn is deze van de oma en de opa van Oskar en heeft te maken met de stad Dresden tijdens de tweede wereldoorlog.

Het verhaal is vlot en leuk geschreven. Ik heb me alleen bij momenten een beetje geërgerd omdat ik het gevoel had dat het allemaal nogal fake-ontroerend moest zijn. Maar tegelijk blijft de schattige Oskar je meeslepen in zijn zoektocht naar het slot bij de sleutel.

Ik vind het erg leuk dat Jonathan Safran Foer ook speelt met hoe dingen worden verteld in het boek. Hij voegde foto's toe, er zijn bladzijden waarin er maar één zin op de pagina staat of juist bladzijden waar de tekst zodanig overlapt dat de bladzijde volledig zwart is...
Je moet eer een beetje van houden, er zijn ook mensen die zich hieraan storen, maar die dingen zijn goed geïntegreerd in het verhaal en ik vind dat het verhaal er juist een extra dimensie door krijgt.

Over het algemeen is het dus een leuk, vlot leesbaar een goed boek, maar bij momenten een beetje over-emotioneel waardoor er toch afbreuk gedaan wordt aan het verhaal.

Boek versus film: Wat verkies jij?

2011-09-12T19:00:00.000+02:00

Onlangs had ik een interessante discussie met Vriendlief over boeken en films.
Hij is filmfreak, ik boekenliefhebber.

Voor mij bestaat er geen twijfel over dat boeken bijna altijd beter zijn dan films. Ze zijn vaak diepgaander en ik kan er mijn fantasie op loslaten. Ik vind het vooral fijn om boeken met een zekere psychologische diepgang te lezen, boeken waarin de diepste en liefst ook donkerste kantjes van de menselijke psyche beschreven worden.Voor mij is dit iets dat alleen in boeken kan. Suggestie is iets dat veel harder doorwerkt in boeken dan in film. Ik heb zelden een film gezien waarin het zo werkte. Dus kijk ik vooral naar films voor de mooie beelden of voor pure totale ontspanning. Ik verkies een boek.

Vriendlief is het daar uiteraard niet mee eens. Voor hem zijn films het ultieme medium.
Hij durfde zelfs het woord tijdverspilling uitspreken toen hij het had over lezen. Voor hem is lezen tijdverspilling! Hij haalde het citaat aan dat één beeld meer zegt dan 1000 woorden. Waarom zou je de moeite doen om 1000 woorden te lezen als je het ook in één beeld, zonder enige moeite kan zien? Op al de tijd die je steekt in het lezen van één boek kan je wel 10 of meer goede films zien. Waarom zou je dus nog boeken lezen als je de films kan kijken?

Wat kies jij? En waarom?

Boek: David Vann - Caribou Island

2011-09-08T19:00:00.052+02:00

Caribou Island is een boek zoals ik ze graag heb. Beklemmende familierelaties waaraan niet te ontkomen lijkt, spelen de hoofdrol in dit nieuwe boek van David Vann. In 2008 verscheen van dezelfde auteur ook al Legend of a Suicide waarin de auteur in het reine probeerde te komen met de zelfmoord van zijn vader.

Caribou Island gaat over drie verschillende koppels tijdens éénzelfde periode. Gary en Irene zijn beiden gepensioneerd en willen samen (lees: Gary wil) een blokhut bouwen op een eiland in een meer in Alaska. Gaandeweg wordt duidelijk dat de blokhut een soort van laatste reddingspoging is voor hun huwelijk. Hun dochter Rhoda droomt van een huwelijk met haar vriend, de tandarts Jim. Het is echter niet volledig duidelijk of Jim daar ook wel zoveel zin in heeft. En de zoon van het gezin, Mark, is het buitenbeentje. Hij is gelukkig getrouwd met een vrouw die zijn moeder niet ziet zitten.

Caribou Island en Legend of a Suicide zijn niet los te zien van elkaar. Ze geven de zelfde sfeer weer, ze spelen zich allebei af in Alaska, op plaatsen die erg op elkaar lijken en zelfs de gebeurtenissen zijn gelijkaardig. Blijkbaar heeft Vann in Legend of a Suicide nog niet helemaal komaf kunnen maken met de kwelduivels die hem plaagden na de zelfmoord van zijn vader.
Ik vind dat Vann in Caribou Island gegroeid lijkt als auteur. Zijn boek leest meer als een volgroeid werk, terwijl je in Legend of a Suicide nog merkte dat hij zoekende was als schrijver.

Het verhaal is knap uitgewerkt. Het is gebalanceerd en het sleept je als lezer mee in de wereld van het gezin. Ik zag het einde wel al van mijlenver aankomen en kon het zelfs raden nadat ik het eerste hoofdstuk gelezen had. Dit is een beetje spijtig, maar Caribou Island is zo'n boek waarbij het einde er eigenlijk niet helemaal toe doet. Het is vooral de diepgang van de psyche van de personages dat het boek goed maakt.

De schrijfstijl is ook mooi. zoals ik eerder schreef is David Vann duidelijk erg gegroeid als schrijver. Zijn stijl is volwassener geworden. Hij beschrijft de dingen met een zekere afstandelijkheid, maar dat is ook wel nodig om mee te leven met de personages. Het zijn geen personages waarvoor je sowieso sympathie kan opbrengen en dan werkt zo'n afstandelijke schrijfstijl wel.

De sfeer in het boek lijkt op de sfeer die Richard Yates meegaf in zijn boeken en ik moest meteen denken aan mijn favoriete Amerikaanse schrijver toen ik dit boek las. De sfeer is donker, grauw, beklemmend. Net als Yates beschrijft Vann verstikkende familierelaties waaraan geen ontsnappen mogelijk is en net als bij Yates maken de personages keer op keer en van generatie op generatie dezelfde fouten. Het is geen erg vrolijk boek dus.

Als je net als ik houd van boeken waarin alles donker, grijs en beklemmend is, dan is Caribou Island zeker en vast een aanrader. Geen aanbevolen leesvoer voor mensen die met een roze bril naar het leven kijken.

Hebben jullie dit boek al gelezen? En wat vonden jullie ervan?

Film: Alfred Hitchcock

2011-09-05T19:00:00.001+02:00

Tijd voor eens iets anders! Mijn blog is niet alleen een boekenblog en vandaag heb ik zin om iets over film te schrijven, dus doe ik dat lekker!

Ik heb pas vorig jaar mijn eerste film, geregisseerd door de beroemde Alfred Hitchcock gezien. Met Vertigo heb ik de ideale inleiding tot de films van Hitchcock gekregen. Dankzij mijn Filmfreakje, euh vriendje, maakte ik ook kennis met een aantal andere films van Hitchcock.
Eerlijk gezegd heb ik altijd gedacht dat het moeilijke films waren, dat ze gedateerd waren en dat het helemaal geen leuke films waren om te zien. Wrong!!
De films van Hitchcock zijn verrassend actueel! Je merkt aan de technieken dat het oude films zijn, maar het verhaal zit over het algemeen supergoed in elkaar en als je een beetje kent van films en techniek moet je gewoon toegeven dat Hitchcock dat allemaal nog niet zo slecht gedaan heeft.

Ik vind het ook heel leuk dat psychologie en meer specifiek psychoanalyse zo'n grote rol speelt in de films van Hitchcock. Ik vind dat allemaal heel erg interessant. Vooral Spellbound is de kampioen in psychoanalytische verwijzingen. De film is één en al eerbetoon aan Freud en zijn ideeën en dat ligt er ook vingerdik op.

Voor de mensen die zin hebben om ook eens een film van de grootmeester te zien, hier een lijstje van de films die ik het voorbije jaar gezien heb met een korte samenvatting van het verhaal.

Vertigo

Wat mij betreft is dit dé film van Hitchcock die je gewoon moet gezien hebben. Het is zowel een spannende film als psychologisch diepgaand.
Detective op rust, John Ferguson, wordt door een oude schoolvriend van hem gecontacteerd om een oogje te houden op zijn vrouw, Madeleine. Hij vermoedt dat Madeleine gek aan het worden is en zelfs bezeten wordt door een voorouder. John wordt verliefd op de vrouw en ze beginnen een relatie. Als Madeleine zich voor de ogen van John van een toren stort en hij haar niet kan tegenhouden door zijn verschrikkelijke hoogtevrees, raakt de detective het noorden kwijt. Hij wordt kort opgenomen in en instelling en na zijn vrijlating blijft hij geobsedeerd door Madeleine...

Rear Window

Dit is nog zo'n goed toegankelijke, spannende film van Hitchock.
Het hele verhaal speelt zich af in één kamer van het appartement van Jeff. Jeff is een fotograaf die door een gebroken been vast zit in zijn rolstoel. Het is een snikhete zomer en Jeff heeft er niets beter op verzonnen dan hele dagen de mensen van het appartementsblok recht tegenover zijn gebouw te bestuderen.
Zijn vriendin Lisa en zijn verpleegster Stella komen hem op regelmatige tijdstippen bezoeken en zijn het niet eens met zijn voyeurisme.
Aanvankelijk lijkt het allemaal onschuldig vermaak van een verveelde fotograaf, tot Jeff aanwijzingen begint te zien dat er in één van de appartementen dingen aan de gang zijn die niet koosjer zijn. Lisa en Stella gaan op onderzoek uit...

The Birds

The Birds is één van de bekendste films van Hitchcock en ik vond het verhaal ook echt heel erg goed.
Het verhaal is wel bekend, denk ik. Vrouw wordt verliefd op man en volgt hem naar een dorpje aan de kust. Daar aangekomen wordt ze aangevallen door een meeuw. De vogels gaan zich er steeds agressiever gedragen en er vallen zelfs doden.

Het is in deze film wel erg duidelijk dat de techniek veel verbeterd is sinds de tijd van Hitchcock en je moet als kijker een heel dosis van het zogenaamde 'suspension of disbelief' aan de dag leggen om te kunnen meegaan in deze film. Met andere woorden, je moet kunnen meegaan in de film en de dingen gewoon aannemen zoals ze gebeuren, ook al zien ze er een beetje vreemd uit.
Eerlijk. Ik lag regelmatig plat van het lachen met de techniek en de acteerprestaties in deze film. Zoals met de vogels die soms rood of groen kleurden of de reacties van de kinderen op een aanval van de vogels. Maar ik heb er toch van genoten. Geloof mij, je kan vogels nooit meer als onschuldige wezens zien na deze film.

Spellbound

Dit is een beetje een lastiger geval, vind ik zelf. Ik vond de film heel goed, onder andere door de acteerprestaties van Ingrid Bergmann (Cassablanca) en Gregory Peck (To kill a Mockingbird), maar zoals ik al eerder zei ligt de fascinatie van Hitchcock voor psychoanalyse wel vingerdik op deze film. Je moet dus wel open staan voor de ideeën van psychoanalyse om van deze film te kunnen genieten.
Speciaal is ook dat er een heel bekende droomscene in de film zit waarvan de decors ontworpen zijn door Salvador Dali.

Ingrid Bergman speelt Constance, een psychoanalytica die werkt in een psychiatrische instelling. Op een dag wordt een nieuwe directeur, Dr. Edwardes, aangesteld en Constance valt als een blok voor de man.
De man heeft echter een aantal rare trekjes en Constance komt er achter dat de man niet de echte dokter Edwardes is, maar een bedrieger die leidt aan geheugenverlies. De man gelooft dat hij de echte dokter Edwardes vermoord heeft. Constance gelooft dit niet en besluit om samen met hem op zoek te gaan naar de waarheid.

Zagen jullie al een film geregisseerd door Alfred Hitchcock? Nog aanraders?

Boek: Hubert Lampo - De komst van Joachim Stiller

2011-09-01T19:00:00.003+02:00

De komst van Joachim Stiller is een speciaal boek. Op een goede manier. Het moet bezinken.
Zoals de titel het al zegt gaat het boek over de komst van ene Joachim Stiller. De journalist Freek Groeneveld begint in zijn thuisstad Antwerpen ongewone dingen op te merken. Hij linkt ze niet meteen aan zijn eigen persoontje, tot hij op een dag een brief krijgt van de mysterieuze Joachim Stiller. De brief blijkt gepost te zijn vóór Freek geboren is. De dingen worden alleen maar mysterieuzer en spannender en leiden uiteindelijk tot een wel heel speciale ontknoping.

De schrijfstijl is nogal oubollig. Op zijn zachtst gezegd. Het boek is uitgebracht in 1960 en dat merk je aan de schrijfstijl. De eerste pagina's zijn nogal moeilijk te verteren, maar als je er eenmaal aan gewoon raakt, laat het boek je niet meer los. Die oubollige schrijfstijl hoort ook gewoon bij het boek. Het is een vreemd verhaal en de schrijfstijl zorgt ervoor dat het zowel dichtbij als veraf kan voelen.

Over het verhaal valt verder ook niet veel te zeggen, behalve dan dat het supergoed in elkaar zit. Ik had nooit gedacht dat ik het zo'n spannend boek ging vinden. Op sommige momenten kon ik het gewoon niet meer wegleggen! Niet omdat de gebeurtenissen in het boek zo verschrikkelijk spannend zijn, ze lijken soms nogal banaal, maar omdat je als lezer zodanig meegesleept wordt in de zoektocht naar de mysterieuze Joachim Stiller. Wie in godsnaam is die Joachim Stiller? En zelfs als je dat antwoord krijgt, is het mysterie nog niet gedaan.

Dit is zo'n boek dat je gewoon moet gelezen hebben om te begrijpen waarover ik het heb en zelfs dan blijft het allemaal een beetje vreemd en mysterieus. Maar op een goede manier dus. Als je een persoon bent die té down to earth is om ook maar een beetje mee te kunnen gaan in wat magisch-realisme, dan is dit boek niet voor jou weggelegd, maar verder is dit een gigantische aanrader.

Lazen jullie dit boek al?

Boek: Vlaamse boeken

2011-08-29T19:00:00.008+02:00

Het laatste jaar heb ik een flink aantal Nederlandstalige boeken van eigen bodem gelezen. Er valt voor mij nog heel veel te ontdekken qua Nederlandstalige literatuur, meestal lees ik Engelse boeken omdat de schrijfstijl daarvan me meer aanspreekt. Ik ben zeker van plan om nog meer Vlaamse en Nederlandstalige boeken te lezen. Er zitten soms echt pareltjes tussen.

In willekeurige volgorde een aantal Vlaamse boeken die tot mijn favorieten behoren:

Tongkat - Peter Verhelst
Dit is een boek waar je van moet houden. Het is een typisch postmoderne roman en dus nogal vreemd. Het houdt het midden tussen poëzie en een roman. Ook zitten er heel veel verwijzingen in naar kunst, cultuur, literatuur... Peter Verhelst schreef nog veel meer goede boeken, maar het niveau van Tongkat heeft hij toch niet meer kunnen halen.

Suikerspin - Erik Vlaminck
Dit is ook zo'n prachtig boek. Het vertelt het verhaal van een kermisfamilie, de familie Van Hooylandt. Een aantal generaties van de familie geven hun visie weer op gebeurtenissen uit de tijd van stamvader Jean-Baptist Van Hooylandt. Hij ging op de kermis staan met een rariteitenkabinet met daarin een siamese tweeling. Hij behandelde de tweeling niet altijd even koosjer en daar moeten zowel hijzelf als zijn nakomers de gevolgen van dragen. Ik heb lang getwijfeld voor ik dit boek zou lezen omdat het me niet meteen aansprak, maar toen ik het eindelijk las, had ik gigantisch veel spijt dat ik het niet vroeger las. Echt super goed boek!

Naar Merelbeke - Stefan Hertmans
Dit is nog zo'n boek dat als postmodern gezien wordt, maar van een heel andere orde dan Tongkat. Het is een soort Proustiaanse terugkeer naar het verleden, maar dan met een hele dikke knipoog.

De komst van Joachim Stiller - Hubert Lampo
Eigenlijk is dit ook al zo'n speciaal boek. Het boek gaat over de mysterieuze Joachim Stiller die ongevraagd het leven van journalist Freek Groeneveld komt binnenwandelen en er alles overhoop haalt. Over dit boek ga ik binnenkort een uitgebreide review schrijven omdat ik merk dat ik er nog steeds regelmatig aan terug denk.

De Melkweg -Bart Moeyaert
Over dit boek schreef ik vorige week nog een review. Dat hij meteen in mijn lijstje verschijnt, wil wel iets zeggen over de indruk die het boek heeft achtergelaten.

Godenslaap - Erwin Mortier
In Godenslaap kijkt een oude vrouw terug op het leven dat ze leidde in de eerste wereldoorlog. Ze groeide op in een wereld die ten onder leek te gaan. Hoe ga je nu eenmaal om met dingen als de eerste echt liefde als er in je geboorteland een wereldoorlog aan de hand is? Godenslaap is geschreven in de typische mooie schrijfstijl van Mortier, nogal bombastisch, maar ook poëtisch en teder tegelijk.

Lezen jullie soms Vlaamse boeken? En Nederlandstalige boeken?

Hebben jullie aanraders?

Boek: Bart Moeyaert - De Melkweg

2011-08-25T19:00:00.005+02:00

De Melkweg is het eerste boek van Bart Moeyaert dat ik lees. En het zal zeker en vast niet het laatste boek zijn dat ik van hem lees.
Ik was echt heel erg onder de indruk van dit kinderboek. Jawel, De Melkweg is een boek voor kinderen, maar laat dat vooral geen reden zijn om het boek niet te lezen. Er valt als volwassene zodanig veel tussen de regels te lezen dat het op geen enkel moment saai of kinderachtig overkomt.

Het verhaal is heel erg eenvoudig. Het zijn de laatste dagen van de vakantie. De hitte zindert in het kleine dorpje waar Oskar, zijn broer Bossie en hun vriendin Geesje in hun clubhuis boven op de muur van Oud Ijzer CV zitten. Een clubhuis zonder dak of muren. Ze hebben enkel zicht op de weg vlak voor de muur: de Melkweg. Elke dag rond hetzelfde uur komt een oude vrouw haar hond uitlaten. Bossie stelt een weddenschap voor over de hond en de vrouw en vanaf dan verandert alles.

De thematiek in het boek is prachtig. Het gaat over doodgaan. Over hoe je daar als kind (en als volwassene) mee om kunt gaan. Het gaat ook over de haat-liefdeverhouding met je broer en over hoe je je als kind een weg moet zoeken als je geconfronteerd wordt met zaken voor volwassenen.

En het taalgebruik, het prachtige taalgebruik van Bart Moeyaert, zorgt ervoor dat de thematiek op heel subtiele wijze in het boek verwerkt wordt. Er staat echt geen woord te veel in het boek. Het taalgebruik is heel gestileerd, maar weet toch de juiste gevoelens weer te geven en je als lezer op de juiste plekken te raken.
Ook weet hij in zijn taalgebruik beelden weer te geven die precies passen in het boek. En normaalgezien ben ik niet zo van de citaten, maar hier horen wel voorbeeldjes bij:

"De hond zat als een oud mannetje in de open deur. Hij keek eens naar links, hij keek eens naar rechts en daarna geeuwde hij met heel zijn lijf." (p. 38)

"Vlak bij de lift bleef ze staan en las de kleine lettertjes op een papiertje in haar hand. Daarna was de haast op haar gezicht te lezen. Tot drie keer toe drukte ze op de knop van de lift." (p.55)

"De telde de huizen als in een kinderliedje. Mijn voeten stampten met de getallen mee over de stoep. Ik werd er blij van." (p. 134)

Dit boek moet je gewoon minstens éénmaal gelezen hebben. Als je kinderen hebt, als je ooit kind bent geweest of als je allang volwassen bent, maar je soms nog een beetje kind voelt.

Boek: Wat lees je nu?

2011-08-22T19:00:00.003+02:00

De voorbije week was Vriendlief met zijn broer op vakantie in Frankrijk. Ik had niet genoeg vakantiedagen meer staan en kon dus, spijtig genoeg, niet mee.
Omdat ik vond dat het voor ook een beetje vakantie mocht zijn, heb ik dan maar twee boeken uitgelezen.

Uitgelezen

Het eerste boek dat ik deze week uitlas is The Easter Parade van Richard Yates. Ik had gehoopt dit boek even goed te vinden als Revolutionary Road en Cold Spring Harbor, maar spijtig genoeg vond ik het een beetje tegenvallen.
Het boek vertelt het verhaal van de zusjes Grimes. Sarah is een knappe en beloftevolle vrouw, maar verhuist naar haar trouw met haar man naar diens afgelegen ouderlijk huis. Ze kwijnt er wel onder het agressieve gedrag van haar man. Emily lijkt het tegenovergestelde van haar zus. Zij is een intellectuele jongen vrouw die vooral ambitie lijkt na te jagen. Ze heeft de ene relatie na de andere, maar niets lijkt echt te lukken.
The Easter Parade is een typisch boek voor Yates. Verstikkende familiebanden, alcoholmisbruik een heel grimmig wereldbeeld maken het geen vrolijke boeken. Ik kon me niet echt verplaatsen in het belangrijkste hoofdpersonage, Emily en daardoor vond ik het boek nogal teleurstellend. Maar ik vind zowel de schrijfstijl van Yates als de manier waarop hij de verstikkende familiebanden verwerkt in zijn boeken zo mooi, dat ik het al bij nog steeds een mooi boek vond.

Daarnaast las ik ook De Melkweg van Bart Moeyaert. Een kinderboek. Maar dan wel een heel erg mooi kinderboek. Omdat het zo'n mooi boek is, komt hiervan binnenkort een uitgebreide review online.

Lees ik momenteel

Het eerste is een boek dat ik nadat het x aantal jaar in mijn kast stond opnieuw lees: Extremely Loud and Incredibly Close van Jonathan Safran Foer. Een paar jaar geleden vond ik dit een héél erg goed boek, maar ik ben bang dat ik intussen zodanig veranderd ben in mijn mening over boeken dat het nu zal tegenvallen.

En het tweede en laatste boek, maar zeker en vast niet het minste is Rik Wouters. Een biografie van Eric Min. De kunstenaar Rik wouters heeft een kort, maar interessant leven gehad. Hij was straatarm, maar maakte toch de prachtigste schilderijen van zijn vrouw en muze, Nel. Ik ben echt een groot fan van het werk van Rik Wouters, hij is een krak in het schilderen, tekenen en beeldhouwen van composities die heel intiem, maar ook mooi en interessant zijn. Dat de man op véél te jonge leeftijd (hij was 33) stierf aan kanker in zijn kaak, maakt hem als persoon nog interessanter. Dit lijkt me echt een superinteressant boek voor een liefhebber als ik!

Boek: Richard Yates - Cold Spring Harbor

2011-08-15T15:26:00.000+02:00

Cold Spring Harbor is een typisch boek voor Richard Yates. Als je een vrolijk boek zoekt, ben je dus aan het verkeerde adres.

Het boek is eigenlijk een soort van schets van het gezin van Evan Shepards. Evan is een man die al op heel jonge leeftijd van zijn eerste vrouw gescheiden is. Op een dag valt hij met zijn auto stil voor de deur van het appartement van Rachel. Hij wordt verliefd, trouwt en gaat met haar samenwonen in het huis van haar moeder.

Zoals altijd bij Yates loopt het allemaal flink mis. De familiebanden zijn zodaning verstikkend dat je het als lezer letterlijk koud krijgt. Zelfs als je het boek, zoals ik, las onder de Zuid-Franse zon. Yates schetst een wereld die deprimerend en benauwend is, een wereld waarin de personages vast zitten in beklemmende relaties en die waarin het al snel duidelijk is dat er in de toekomst geen beterschap verwacht moet worden.

Cold Spring Harbor is een boek dat van kwaliteit beter is dan het gemiddelde boek, maar het gebrek aan een echt verhaal zorgt ervoor dat het een boek is dat subtiel en traag is. Er is geen ontknoping, er is geen ontsnapping. Het boek is niet te vergelijken met Revolutionary Road, wel qua thematiek, maar zeker niet qua verhaal. Als je een goed verhaal zoekt, raad ik dus alsnog Revolutionary Road aan. Voor alle anderen, lees dit boek!

Boek: Paul Murray - Skippy Dies

2011-08-15T15:11:00.001+02:00

Skippy Dies heeft zijn titel niet gestolen. Al op pagina 5 sterft de 14-jarige Daniel 'Skippy' Juster terwijl hij een wedstrijd donuts eten houdt met zijn kamergenoot Ruprecht Van Doren van de Seabrook Boarding School. De rest van het boek draait alles rond het sterven van Skippy.

Het boek bestaat uit drie delen. Het eerste deel is een introductie op de personages van het boek en van de Seabrook Boarding School. We maken kennis met een aantal leeftijdsgenoten van Skippy, Lori, Ruprecht en Carl en de leraar geschiedenis, Howard.
Het tweede deel is de uiteindelijke aanloop naar de dood van Skippy. We ontdekken dat er veel meer schuilt achter de gedragingen van de personages dan het op het eerste zicht lijkt. Zelfverwonding, relationele problemen en drugs komen allemaal aan bod. Het 'hoogtepunt' van dit deel is de dood van Skippy.
Het laatste deel speelt zich af na de dood van Skippy en toont hoe de verschillende personages proberen om te gaan met de dood van hun klasgenoot of leerling. Het wordt pijnlijk duidelijk dat Skippy een bindende factor blijkt in het leven van een aantal verschillende personages.

Persoonlijk vind ik het boek beter worden naarmate je er in vordert. Het eerste deel sprak me niet zo aan en daar heb ik me ook door moeten worstelen. Het tweede deel vond ik al beter en het derde deel vond ik zo goed dat ik het boek niet meer kon wegleggen.
Ondanks het zwaardere karakter van het boek is het allemaal heel er luchtig geschreven, dat maakt het boek juist zo mooi.

De personages zijn bijna karikaturen, maar worden tegelijk toch op een heel 'tedere' manier neergezet door Paul Murray. Je kan bijna niet anders dan houden van de personages. Zelfs het 'uitschot' van het boek, de drugsdealer Carl, is mooi neergezet als personage dat heel erg gemeen doet omdat hij niet anders lijkt te kunnen, terwijl hij er stiekem ook naar verlangt om graag gezien te worden door iemand.
Doordat de personages zo karikaturaal zijn, is het ook gemakkelijk om jezelf of toch een stukje van jezelf te herkennen in elk personage.

Bovendien zit er ook heel veel humor in het boek.
Eén van de dingen die de meeste lezers zal bijblijven is bijvoorbeeld de analyse van Dennis, één van de klasgenoten van Skippy dat het gedicht The Road less Travelled van Robert Frost over anale sex gaat.
Schitterende logica van een puberende 14-jarige.

Over het derde deel wil ik ook nog het een en ander kwijt. Het is prachtig. Simpelweg prachtig. Alleen al voor dat deel moet je het boek gewoon lezen. Paul Murray weet op een mooie manier duidelijk te maken hoe ontwrichtend de dood van een klasgenootje of leerling wel kan zijn. Een aantal personages gaan kopje onder na de dood van Skippy, maar een aantal van hen slagen er op hun eigen manier in om de draad weer op te pikken. Het is wel duidelijk dat geen van de personages ooit weer hetzelfde zal zijn na de dood van Skippy.

Boek: Wat lees je nu?

2011-08-04T21:08:00.001+02:00

De voorbije weken waren eventjes hectisch, vandaar dat ik verdwenen was. Gelukkig blijf ik altijd lezen, dus kan ik jullie vandaag weer trakteren op een blogpost over de boeken waarin ik nu aan het lezen ben of die ik de voorbij e weken uitgelezen heb.

Uitgelezen

Het eerste boek dat ik uitgelezen heb was Slaap zacht van Lisa Jackson. Ik schreef in een eerdere post al dat dit boek me niet echt boeide en ik heb mijn mening na het beëindigen van het boek nog steeds niet bijgesteld. Een boek om snel weer te vergeten.

Het tweede boek dat ik uitgelezen heb is Never Let me Go van Kazuo Ishiguro. Ik was eerder heel erg onder de indruk van Remains of the Day en ik had erg hoge verwachtingen van Never Let me Go. Spijtig genoeg werden die verwachtingen niet ingelost. Het is geen slecht boek en het uitgangspunt is ook best wel interessant, maar op soms vond ik het boek nogal saai en ik heb me er bij momenten moeten doorworstelen.
Het verhaal is nogal moeilijk uit te leggen zonder teveel te vertellen.Het voornaamste deel van het boek speelt zich af op een nogal ongewoon internaat. Drie jongeren blijken er banden te smeden voor de rest van hun leven. Maar blijven deze banden ook bestaan als ze de verschrikkelijke waarheid achter het bestaan van het internaat en zelfs hun eigen bestaan achterhalen?

Nu aan het lezen

Momenteel lees ik het boek Skippy Dies van Paul Murray. Ook een boek over een middelbare school en een internaat, maar van een heel andere orde dan Never let me Go. Het boek begint met de dood van de 14-jarige Daniel 'Skippy' Juster. Hij houdt op dat moment een wedstrijd om het snelst donuts eten aan het houden met zijn kamergenoot Ruprecht, een heel intelligente jongen met overgewicht. Het lijkt er op dat dit een coming-of-age boek gaat worden in de goede zin van het woord. Het is alleszins bij momenten een heel erg grappig boek. Bovendien geeft het mooi de pijnlijke leefwereld van pubers en hun gevecht met hun leerkrachten, klasgenoten en zichzelf weer.

Daarnaast lees ik op m'n E-reader nog steeds Pilaren van de aarde van Ken Follet. Ik ben er al behoorlijk lang in aan het lezen, maar dat is niet zo verwonderlijk bij een klepper van meer dan 800 bladzijden. Persoonlijk moet het boek van mij niet zo snel eindigen. Het is een aangenaam en vlot leesbaar boek dat een mooi beeld schetst van de Middeleeuwen.
Alles in het boek draait om de bouw van een kathedraal en een aantal verschillende mensen die daar iets mee te maken hebben: de prior van de abdij waaraan de kathedraal verbonden is, de bisschop die in de clinch ligt met die prior, de bouwmeester van de kathedraal, ...
De verhaallijnen van deze personages worden mooi met elkaar verweven en laten elk aspect van het leven in de Middeleeuwen aan bod komen.
Het boek maakt mijn treinreizen alvast een heel stuk aangenamer!

Wat lezen jullie nu?

Boek: Emma Donoghue - Room

2011-07-20T22:08:00.000+02:00

Dit boek kocht ik toen ik de ultieme nachtmerrie van elk boekminnend persoon meemaakte op vakantie. Na 3 dagen kwam ik tot de verschrikkelijke conclusie. Ik had te weinig boeken mee.
De zoektocht naar een Engels- of Nederlandstalig boek verliep niet zo vlot in een patriottisch land als Frankrijk. Het is zoeken naar een naald in een hooiberg. Toevallig kwam ik toch terecht in een krantenwinkel in het prachtige Arles waar ze een klein schap hadden met Engelstalige boeken. Ik viste er drie boeken uit doe voldeden aan mijn voorwaarden voor een goed boek (in die krantenwinkel hield dat voornamelijk in dat niet tot de Shopaholic of de Twilight-reeks behoorden). Eén van de goede boeken was The Thousand Autums of Jacob de Zoet die ik tot mijn eigen grote spijt al in mijn bezit heb. Dus bleven er nog Room van Emma Donoghue en The White Tiger van Aravind Adiga over.
Het verhaal van Room sprak me meer aan, dus besloot ik om dat boek mee te nemen.
En ik heb geen seconde spijt gehad van mijn keuze!

Het verhaal

In het eerste deel van het boek leren we de vijfjarige Jack en zijn moeder kennen. Ze leven in een kleine kamer zonder daar ooit uit te kunnen. Jack is geboren en getogen in deze kamer en het is dan ook het enige dat hij kent. Voor hem is de kamer het enige dat bestaat. Hij kan er wel naar T.V. kijken, maar hij gelooft dat dat over een wereld gaat die niet echt is. Hij is er daarentegen wel van overtuigd dat de figuurtjes in tekenfilms zoals Dora zijn echte vriendjes zijn.
Iets later komen we te weten dat de moeder van Jack, die doorheen het boek Ma genoemd wordt, ontvoerd werd en intussen al een groot aantal jaar in de kamer leeft. Jack is het kind van haar en haar ontvoerder. Ze probeert om Jack een zo normaal mogelijke opvoeding te geven, maar dat is niet zo eenvoudig in een dergelijke omgeving. Uiteindelijk besluit Ma om Jack op een gegeven moment te vertellen dat er nog een wereld bestaat buiten de kamer. Samen maken ze een plan om te kunnen ontsnappen uit de kamer...

Mijn conclusie

Ik vond het een geweldig boek. Zelfs in het zonnige Frankrijk vond ik het moeilijk om het boek opzij te leggen. Ik had het het liefst in één keer uitgelezen!
Het leuke aan het boek is dat het verteld wordt vanuit het standpunt van de kleine Jack. Ik vind het altijd leuk als dit op een goede manier gebeurd, maar het is slechts weinig schrijvers gegeven om het standpunt van een kind een beetje realistisch te brengen. Emma Donoghue is daar echter heel erg goed in geslaagd.
Soms gebruikt de kleine Jack wel woorden niet passen bij zijn leeftijd, maar tegelijk toont dat de wereldvreemdheid van het kind aan.

Het onderwerp zelf is fascinerend. Het verhaal is gebaseerd op waargebeurde feiten die veelvuldig in het nieuws verschenen, zoals de ontvoering van Jaycee Lee Dugard of de zaak Fritzl. Ondanks het feit dat ik die dingen gruwelijk vind, vind ik het ook wel fascinerend.
Ik had heel veel schrik dat ik het boek te klef zou vinden, maar doordat alles verteld werd vanuit het standpunt van Jack, viel dat allemaal nog wel mee. Het zorgt ervoor dat het boek ondanks zijn zware onderwerp toch redelijk luchtig blijft. Goed voor op vakantie dus.

De schrijfstijl zelf vind ik ook best ok. Het past bij de stijl van het boek. Het past bij het vertelperspectief van de kleine Jack. Ik heb er dus niet veel op aan te merken...

Ik heb het boek al aangeraden aan een aantal personen en ik zou dat onmiddellijk opnieuw doen. Zeker lezen!

Boek: Wat lees jij nu?

2011-07-18T20:41:00.000+02:00

Vorige week ben ik aan twee boeken gestart die iets minder in de aard liggen van mijn gewoonlijke leesvoer. Maar dat kan toch ook best interessant zijn, niet?

Het eerste boek dat ik aan het lezen ben is Slaap zacht (The Morning After) van Lisa Jackson. zoals jullie in mijn vorige post konden lezen, ben ik niet helemaal ondersteboven van dit boek. De hoofdpersonages zijn te cliché, de schrijfstijl is niet om over naar huis te schrijven en ook het verhaal is niet altijd even boeiend.
Het is een typische thriller/politieroman, er worden op een gruwelijke manier moorden gepleegd in het Amerikaanse stadje Savannah. Mensen worden in een doodskist gelegd waarin al een lijk ligt en dan levend begraven. Hoofdinspecteur Pierce Reed en journaliste Nikki Gilette worden allebei betrokken bij het verdere verloop van de moorden en ontvangen briefjes van de moordenaar....
Het boek leest gemakkelijk en nu ik goed over de helft ben , wil ik wel weten waarom de moorden gepleegd worden en wie de moordenaar is, maar verder vind ik er voorlopig niet zo veel aan...

Het tweede boek dat ik aan het lezen ben is Pilaren van de aarde (Pilars of The Earth) van Ken Follett op m'n E-reader. Ik ben helemaal nog niet ver gevorderd in dit boek omdat mijn treinreis tegenwoordig telkens gestoord wordt door leuke en minder leuke gesprekken, maar ik ben door de eerste bladzijden wel al erg nieuwsgierig geworden naar het boek.

Deze week heb ik geen nieuwe boeken gekocht. Dat mocht ook wel na de voorbije weken en stiekem ben ik ben ik dan ook trots op mezelf. Mijn voorraad ongelezen en te herlezen boeken is behoorlijk groot momenteel, dus ik denk dat ik me daar maar eventjes mee zal bezig houden.

En wat lezen jullie nu?

Boek: To read or not to read

2011-07-15T12:53:00.000+02:00

Voor boekenliefhebbers zal het waarschijnlijk wel bekend in de oren klinken. Die lieve vriend(in), collega of tante is verzot op een bepaald boek. De persoon in kwestie weet dat je een leesfreak bent en staat er op om je zijn/haar exemplaar mee te geven zodat je ook kan genieten van zijn/haar nieuwe ontdekking.
Je neemt het boek mee en als je de eerste 10 bladzijden gelezen hebt, merk je dat het toch niet jouw ding is. Je vindt het verschrikkelijk, het verhaal vind je maar niets en de schrijfstijl staat je niet aan.

In mijn geval kreeg ik het boek Slaap zacht van Lisa Jackson mee, een thriller. Schoonzus had het boek gekocht in de HEMA en was er helemaal lyrisch over. Ik lees wel eens graag een thriller ter ontspanning, dus ik besloot het boek van haar te lenen. Al vanaf de eerste pagina ergerde ik me aan het stereotype verhaal en vooral ook aan de slechte vertaling van het boek.
Ik twijfelde dus of ik het boek wel zou uitlezen omdat ik nog zoveel boeken heb liggen, waarvan ik denk dat ik ze veel beter zal vinden dan het boek van Schoonzus. Uiteindelijk heb ik besloten om het boek nog een kans te geven, omdat ik hoop dat het nog betert na de eerste honderd pagina's en bovendien leest het boek heel vlot, dus ik denk dat ik het snel uit kan hebben. Ik hoop dat het alsnog een leuke leeservaring wordt!

Wat zou jij doen? Het boek uitlezen of niet?

Boek: Wat lees je nu?

2011-07-11T13:00:00.021+02:00

Het eerste boek dat ik deze week aan het lezen ben is The Summer Without Men van Siri Hustvedt.

Nadat haar man Boris haar vertelt dat hij een 'pauze' wil in hun relatie wordt Mia psychotisch en belandt ze in de psychiatrie. Nadat ze uit de psychiatrie komt, probeert ze haar leven weer op de rails te krijgen door terug te gaan naar haar geboortedorp en er les te geven aan jonge tienermeisjes.

Het boek gaat over een aantal verschillende thema's. Zo komt het onderwerp van de dood, ouder worden, literatuur en uiteraard de relatie tussen man en vrouw aan bod.

Momenteel weet ik nog niet zo goed wat ik van het boek moet vinden. Ergens vind ik het een goed boek, maar ergens stoort het mij ook omdat er wel veel moeilijke termen en ingewikkelde filosofisch gedachtegoed aan bod komt. Ik ga hier zeker nog een review over schrijven als het uit is.

Het tweede boek dat ik aan het lezen ben is de komst van Joachim Stiller van Hubert Lampo. Ik herinner me dat een bepaalde prof psychoanalyse het tijdens zijn lessen had over dit boek. Ik weet niet meer wat hij er precies over zei, maar ik moet het erg interessant gevonden hebben, want ik heb de titel van het boek altijd onthouden. Ik kocht dit boek als experiment bij bol.com om te testen hoe het werkte om een ebook te kopen voor op m'n reader. Het experiment is duidelijk geslaagd en het boek blijkt ook nog eens heel erg goed te zijn!

Het verhaal is een beetje ingewikkeld om uit te leggen. Het is een boek dat valt onder het magisch-realisme en het komt er vooral op neer dat een zekere Joachim Stiller onverwacht en op indringende wijze binnen valt in het leven van journalist Freek Groenevelt. Het eerste moment waarop de journalist kennis maakt met Joachim Stiller is als hij in een café zit en hij ziet dat de straat opengebroken wordt en zonder enige aanpassingen gewoon weer wordt toegegooid. Vanaf dat moment krijgt hij brieven die al van voor zijn geboorte stammen, maar die toch gaan over gebeurtenissen die zich net hebben afgespeeld. Wie is die mysterieuze Joachim Stiller? En waarom komt hij het leven van Freek Groenevelt binnenvallen?

Ook over dit boek mogen jullie nog een uitgebreide review verwachten als ik het gelezen heb.

Daarnaast heb ik me deze week een beetje laten gaan op de site van The Book Depository. Ik kocht er de onderstaande boeken. Twee ervan (Revolutionary Road en One Flew over the Cuckoo's Nest) heb ik al gelezen. De anderen zijn nog een verassing voor me.

Richard Yates - Revolutionary Road

Richard Yates - The Easter Parade

David Vann - Caribou Island

Paul Murray - Skippy Dies

Ken Kesey - One Flew over the Cuckoo's Nest

Ook kocht ik bij mijn favoriete boekhandel nog een nieuw boek, namelijk A Visit fron the Goon Squad van Jennifer Egan. Het boek krijgt overal goede reviews, dus ik ben erg benieuwd naar wat ik er van zal vinden.

Wat lezen jullie nu? En hebben jullie nog nieuwe boeken aangeschaft?

Boek: Dominique Bona - Camille & Paul. De passie van de Claudels

2011-07-06T12:00:00.002+02:00

Mijn afwezigheid de voorbije twee weken had een goede reden. Ik was namelijk met vakantie in het mooie Frankrijk. De komende weken mogen jullie je dan ook verwachten aan een paar posts over mijn reis. Ik heb mooie dingen gezien, ik ben uit mijn slaap gehouden door de mistral én ik heb fantastische boeken gelezen.

"Camille & Paul. De passie van de Claudels" is één van deze fantastische boeken. Het is een biografie van een broer en een zus met een zeer interessante levensloop. Ik las het boek vooral omdat ik geïnteresseerd ben in de beeldhouwende zus, Camille Claudel, maar ik kwam te weten dat haar broer Paul een zeer hooggewaardeerd schrijver was in zijn tijd. Aangezien ik toch in Frankrijk was, ben ik dan ook maar een boekhandel binnengestapt om één van zijn dichtbundels te kopen. Dat mijn Frans niet zo schitterend is, vind ik eventjes maar bijzaak.

Soit, het boek dus. Volgens de achterflap is het een geromantiseerde versie van het levensverhaal van Paul en Camille Claudel. Camille Claudel was een beeldhouwster, dit was behoorlijk vooruitstrevend in haar tijd, die nog een tijdje de minnares was van de bekende beeldhouwer Rodin. Ze heeft echt prachtige beelden gemaakt en stiekem vind ik haar beelden ook veel mooier dan die van Rodin. Op een gegeven moment heeft ze gebroken met Roding en sindsdien is het bergaf beginnen gaan. Ze heeft een groot deel van haar eigen oeuvre vernietigd en heeft uiteindelijk de laatste dertig jaar van haar leven in de psychiatrie doorgebracht...

Het verhaal van Paul Claudel is gelukkig iets positiever. De dichter/schrijver is diplomaat geworden en heeft hierdoor veel van de wereld gezien. Hij heeft een tumultueus liefdesleven gekend, maar heeft uiteindelijk toch rust gevonden in zijn huwelijk en zijn geloof.

In de levensloop van zowel Paul als Camille zijn dus genoeg elementen te vinden voor een interessante biografie en Dominique Bona doet het met verve. Het boek is zeer vlot leesbaar geschreven, iets wat zeker niet bij alle biografieën het geval is
Toch heb ik ook de indruk dat het boek zeer goed onderbouwd is. De auteur heeft de sappige stukjes vast wel een beetje aangedikt, maar ik heb nergens het gevoel gehad dat ze dat zomaar deed. Ik denk dat ze dat vooral gedaan heeft om het boek leesbaarder te maken.Ze haalt ook vaak stukjes uit brieven of geschriften van Paul en Camille om haar verhaal te ondersteunen.

Ik heb alleszins heel erg genoten van het boek en ik hoop dat ik jullie warm kan maken om dit boek ook te lezen. Ik denk dat het vooral interessant is als je geïnteresseerd of gefascineerd bent door het leven van Paul of Camille Claudel, maar ook mensen die geïnteresseerd zijn in levensverhalen van interessante mensen of kunstenaars zullen hierin hun gading kunnen vinden.

Film: Mijn favoriete animatiefilms

2011-07-02T14:52:00.000+02:00

Iedereen vind lijstjes leuk, toch? Hier plaats ik de lijstjes van mijn favorieten op cultuurgebied.
Deze week: animatiefilms.

de job van Vriendlief is een beetje ongewoon. Hij is namelijk animator. Er zijn heel veel mensen die bij het horen van dit beroep denken dat hij Bingo speelt met oudjes in een rusthuis of spelletjes organiseert voor vakantiegangers in één of ander warm vakantieland. Niets is minder waar. Vriendlief zit een hele dag achter de computer om daar ventjes te laten bewegen en spreken in reclame- of andere filmpjes.
Omdat ik vind dat het beroep meer waardering moet krijgen, zet ik hier mijn Top 5 van favoriete animatiefilms.

Persepolis.
Ik schreef eerder al een uitgebreide post over deze film. Het is een typische coming-of-age film met een politiek kantje over de jonge Marjane die opgroeit in de tumultueuze politieke situatie in Iran. De film is autobiografisch en gebaseerd op de graphic novel met dezelfde titel. Voor mij staat Persepolis op één omdat het visueel gezien echt een pareltje is. Bovendien zitten de animaties in de film gewoon goed én is het een aangenaam en goed uitgewerkt verhaal.

The Incredibles/Monsters Inc.
Ik kan simpelweg niet kiezen welk van deze twee Pixarfilms mijn voorkeur geniet. Ik vind ze allebei zo verschrikkelijk leuk! Bij Pixar zit de animatie eigenlijk altijd goed en het verhaal is over het algemeen ook origineel en fantastisch leuk.

Wallace and Grommit and the Curse of The Were-Rabbit.
Wallace en Grommit vangen samen konijnen. Op een dag verschijt er een gigantisch 'weerkonijn' dat alle groenten in het dorp vernietigd. Spijtig genoeg vindt er net die week een groot groentenfestijn plaats in het dorp en dit festijn dreigt een ramp te worden...Deze film is zo ontzettend leuk en grappig! Animatie met klei is echt niet zo eenvoudig, maar bij Aardman doen ze dat heel erg goed. De film is leuk voor de kleintjes, maar ik ben ervan overtuigd dat ook veel volwassenen deze film zullen kunnen appreciëren.

The Nightmare before Christmas.
Jack Skellington is de koning van Halloweenland. Op een dag komt hij in Kerstland terecht en hij besluit om voor Kerstman te spelen. Ik zet deze film in mijn top5 omdat ik weet hoe moeilijk het is om een goede stop-motion animatiefilm te maken. bij deze film is de stop-motion animatie echter heel erg goed gedaan. Bovendien is het een leuk verhaal, aanstekelijke muziek en ziet het er allemaal heel erg mooi uit.

The Sword in the Stone.
De jonge Arthur werkt als schildknaap bij een landheer. Op een dag moet hij een pijl gaan halen voor de zoon des huizes en valt hij onverwacht binnen bij Merlijn. Deze ziet een grote toekomst voor hem en besluit hem een opeliding te geven.Ik houd niet zo van Disneyfilms, maar deze film vind ik dus wél heel erg leuk. Ik vind het fijn dat deze film is 'stouter' is dan alle andere animatiefilms van Disney. Ook hier weer, leuk verhaal en de animatie is (zoals te verwachten van Disney) helemaal in orde. Deze film van Disney is niet zo bekend en dat is volledig ten onrechte!

Boek: Wat lees je nu?

2011-06-13T21:07:00.001+02:00

Elke week schrijf ik hier welke boeken ik de voorbije week gelezen heb, hoe ver ik hierin gevorderd ben en welke boeken ik de komende week ga lezen.

De voorbije week las ik To Kill a Mockingbird van Harper Lee en The Hound of The Baskervilles van Sir Arthur Conan Doyle.
Spijtig genoeg heb ik geen van de twee boeken uitgelezen deze week. Ik heb dus nog flink wat leeswerk te doen de komende week!

In To Kill a Mockingbird van Harper Lee ben ik al flink gevorderd. Ik denk dat ik nog een 50-tal van de 300 pagina's te gaan heb en ik hoop dat ik dit boek dan ook zo snel mogelijk kan uitlezen (en er een review over schrijven). Het boek leest heel erg vlot en stiekem vind ik het zo'n mooi boek dat ik gewoon niet kan stoppen met lezen. Ik hoop dus dat ik het boek deze avond of morgen kan uitlezen. Het is zo'n boek dat iedereen minstens één keer in zijn leven gelezen zou moeten hebben omdat het zowel goed geschreven is als een mooie levensboodschap meegeeft.

The Hound of The Baskervilles van Sir Arthur Conan Doyle is wel een beetje anders, daar heb ik nog flink wat leeswerk voor de boeg. Ik zit ongeveer aan de helft van het boek. Het boek leest wel vlotter dan de vorige twee boeken over Sherlock Holmes en ik hoop dan ook dat ik ook dit boek nog deze week kan uitlezen. Voorlopig vind ik het al een aangenaam leesbaar boek. De vorige twee Sherlock Holmes verhalen waren op sommige momenten redelijk saai, maar dit boek verveelt niet.

Mijn nieuwe aankopen deze week zijn: The Summer Without Men van Siri Hustvedt en Camille en Paul van Dominique Bona, een geromantiseerd biografie over Camille en Paul Claudel.

Boek versus film: The Remains of The Day

2011-06-08T13:30:00.005+02:00

The Remains of the Day is een boek geschreven door Kazuo Ishiguro. In 1989 won het boek The Man Booker prize. En terecht!

Het verhaal wordt verteld door de Engelse butler Stevens. Stevens heeft inmiddels een gezegende leeftijd bereikt en hij heeft een ontmoeting met één van zijn oud-collega's, Miss Kenton. Terwijl hij reist naar de plaats waar zij zich bevindt, haalt hij herinneringen op aan de tijd dat ze samen in dienst waren van Lord Darlington tijdens de jaren '30 van de vorige eeuw. Het was toen een woelige periode waarin Lord Darlington zich inliet met minder koosjere zaken zoals het Nazisme en het anti-semitisme en waarin Stevens zelf een aantal persoonlijke opdoffers te verwerken kreeg zoals de dood van zijn vader. Bovendien was het ook de periode waarin Miss Kenton in dienst kwam bij Lord Darlington. Stevens en Miss Kenton raakten erg op elkaar gesteld en er ontwikelde zich een soort van intimiteit tussen de twee die echter nooit volledig uitgesproken werd.

In het boek wordt heel erg gefocust op Stevens en zijn ideeën en opvattingen. Het hele boek, zowel het verhaal als de schrijfstijl ademt de starre persoonlijkheid van Stevens uit.
Het belangrijkste thema in het boek is de wereldvreemdheid van Stevens en zijn onmacht om persoonlijke relaties aan te gaan en voor zichzelf te denken. De man wijdt zich volledig aan de dienst voor zijn landheer en is simpelweg niet in staat om een eigen mening te vormen over hetgeen zijn heer mee bezig is. Er wordt hem in het boek meermaals gevraagd wat hij vind van het feit dat zijn landheer bezig is om de relaties tussen Duitsland en Engeland na WOI te herstellen en daarbij contacten heeft met nazistische en antisemitische personen, maar Stevens moet het antwoord telkens schuldig blijven. Hij weet niet wat hij erover denkt en hij wil het niet weten ook. Hij is zodanig trouw aan Lord Darlington dat hij gewoon weigert om na te denken over de beslissingen die zijn landheer doet. Het is volgens hem zijn taak niet om daarover na te denken.
Het is duidelijk dat hier een moreel thema wordt aangeboord, waarbij Ishiguro ons laat nadenken over de gevolgens van het niet willen nadenken, het niet willen weten en het zonder nadenken volgen van een leider.
Het is alleszins een boek met veel diepgang en veel verschillende lagen, waardoor het een heel erg interessant en aangenaam boek is om te lezen. Ik schreef eerder ook al kort iets over mijn mening over dit boek.

De verfilming van het boek is knap gedaan! Het boek is volgens mij heel moeilijk om te verfilmen omdat het voor een groot stuk draait om de ideeën, gedachten en herinneringen van Stevens. Ook wordt de lezer in het boek letterlijk aangesproken, maar in een film is dit natuurlijk zo goed als onmogelijk.

De filmmakers hebben als deze dingen knap opgevangen. Ze hebben het verhaal lichtjes aangepast zodat het iets eenvoudiger is dan het boek. Zo zijn er een aantal belangrijke personages weggelaten uit het verhaal, maar deze komen dan toch terug in de vorm van een ander personage. Ook worden herinneringen en gedachten van Stevens in de mond van de personages gelegd. Het nadeel hiervan is wel dat er een stukje van de diepgang van het boek verloren gaat. Ik ben wel heel blij dat ze niet gewerkt hebben met een constante voice-over, want dat zou gewoonweg niet gewerkt hebben.

Het thema van de film is lichtjes anders dan het thema van het boek. In de film wordt de nadruk gelegd op de relatie tussen Miss Kenton en Stevens, terwijl dit in het boek iets minder aan bod komt. Er zijn ook een aantal wijzigingen aangebracht in het verhaal zodat deze verhaallijn extra in de verf wordt gezet. De acteerprestaties van Emma Thompson en Anthony Hopkins zijn een waar genot om naar te kijken. Er is een soort van knetterende energie tussen de twee acteurs en dat zorgt ervoor de relatie tussen de personages Stevens en Miss Kenton nog dat tikkeltje extra krijgt.

Alleszins, zowel de film als het boek zijn heel erg goed. Ik raad ze dus ook aan voor iedereen. Het boek heeft voor mij iets meer diepgang, maar de film is zeker en vast niet slecht.

Hier vind je de link naar het boek op Goodreads
Hier vind je de link naar de film op imdb

Boek: Wat lees je nu?

2011-06-06T12:00:00.004+02:00

In m'n post van vorige week kon je lezen dat ik bezig was In Remains of The Day van Kazuo Ishiguro en in The Sign of the Four van Arthur Conan Doyle. Beide boeken zijn deze week uitgeraakt. Tijd om nieuwe boeken te lezen dus!

Het eerste boek dat ik aan het lezen ben is To kill a Mockingbird van Harper Lee. Ik hoorde al heel veel goeds over dit boek en ik moet zeggen dat mijn verwachtingen voorlopig helemaal ingelost worden!
Dankzij het goede weer ben ik al en behoorlijk eind opgeschoten in dit boek. Wat is er nu leuker dan buiten in het zonnetje een goed boek lezen?
Bovendien is er ook een zeer goede verfilming van dit boek, met Gregory Peck. Als vriendlief de dvd weet te bemachtigen, mogen jullie je zeker aan een boek versus film verwachten.

Het tweede boek dat ik aan het lezen ben (op m'n E-reader) is The Hound of The Baskervilles van Sir Arthur Conan Doyle. Deel drie van de Sherlock Holmes reeks dus.
Ik vind het zelf heel leuk om eindelijk een keer de boeken te lezen over een personage dat iedereen heel goed kent, maar dat al in zoveel films en boeken heeft meegespeeld dat het niet meer helemaal duidelijk is waar het oorspronkelijk om draait. Ik ben van plan om ook over Sherlock Holmes een post te schrijven, maar dan wil ik wel de vier boeken gelezen hebben.

Daarnaast kocht ik de voorbije week ook drie boeken: Never let me Go van Kazuo Ishiguro, Cold Spring Harbor van Richard Yates en de digitale versie van De komst van Joachim Stiller van Hubert Lampo.

Wat lezen jullie?

Boek: Bestaat een vrouwelijke schrijfstijl?

2011-06-04T16:07:00.001+02:00

Op de blog van Anna's leesreis las ik over schrijver en Nobelprijswinnaar V.S. Naipaul. De beste man heeft blijkbaar aandacht nodig, aangezien hij beweert dat op literair gebied geen enkele vrouw aan hem kan tippen. Sterker zelfs hij markeert de vrouwelijke auteur als sentimenteel en met een beperkte kijk op de wereld.

Bovendien beweert de schrijver dat hij binnen twee paragrafen weet of het boek door een man of aan vrouw geschreven is. The Guardian lanceerde daarbij zelfs een heuse quiz waarbij je kan kan kijken hoe goed jij mannelijke van vrouwelijke auteurs kan onderscheiden.

Zelf scoorde ik een acht op tien, maar dat wijt ik toch aan gewoon toeval en puur geluk. Ik geloof niet dat je een vrouwelijke versus een mannelijke schrijfstijl kan vinden.
Momenteel lees ik een hooggewaardeerd boek van een vrouwelijke auteur en ik acht het boek zeker op literair gebied even goed (of zelfs beter) dan sommige van haar mannelijke collega's. Misschien moeten we uit protest de komende week allemaal alleen boeken van vrouwelijke auteurs lezen en kopen?

Hoeveel scoren jullie? En wat is jullie mening over een vrouwelijke versus een mannelijke schrijfstijl?

Boek versus film: The Hours

2011-06-01T12:00:00.004+02:00

Ik vind zowel het boek als de film van The Hours prachtig. Een goede reden om er een boek versus film over te schrijven dus.

Zowel de film als het boek bestaan uit drie verschillende verhalen die constant met elkaar afgewisseld worden.

Het eerste verhaal is het verhaal van Virginia Woolf die als jonge auteur worstelt met psychische problemen. Na een zenuwinzinking verhuisde ze met haar man naar het platteland, zodat ze tot rust kan komen. Alleen, ook op het platteland kan ze de rust die ze nodig heeft niet vinden. Het is ook verhaal van haar worsteling met haar schrijverschap bij het schrijven van het boek Mrs. Dalloway.

Het tweede verhaal gaat over een zogenaamde 'nuclear family' uit de jaren '50. De jonge Laura voelt zich opgesloten in haar leventje. Ze gaf haar studies aan de universiteit op voor een leven dat ze volledig aan haar man en kind wijdt. Nu ze voor de tweede keer zwanger is voelt ze de verdrukking van haar onbevredigende leven. Dankzij het lezen van Mrs. Dalloway slaagt ze erin om haar leven een nieuwe wending te geven.

Het derde en laatste verhaal is het verhaal van Clarissa Vaughan. Clarissa woont al een aantal jaar samen met haar vriendin in een appartement in New York. Ze wil een feestje organiseren omdat haar aan AIDS -lijdende beste vriend Richard een grote literaire prijs ontvangt voor het boek dat hij geschreven heeft.

Het boek, geschreven door Michael Cunningham, is echt een pareltje. De schrijfstijl is prachtig, de verhalen zijn mooi met elkaar vervlochten en de personages en thematiek staan als een huis. De schrijver katapulteert je constant van de ene tijdsperiode in de andere en van het ene personage naar het andere, maar het is nooit storend of verwarrend. Cunningham won dan ook heel veel prijzen voor dit boek, waaronder de bekende Pulitzerprijs. In mijn ogen is dat volledig terecht, het boek staat momenteel op nummer 1 in m'n top 10 van boeken die ik in 2011 las!

In de verfilming van het boek zijn die wisselingen in tijd en tussen de personages geweldig goed opgevangen op een visuele manier. De visuele overgangen zijn echt om van te smullen.
In de film wordt het verhaal niet volledig gevolgd, er zijn kleine details die helemaal anders zijn in de film dan in het boek, maar deze kleine veranderingen komende de film alleen maar ten goede en helpen om de sfeer uit het boek te behouden en weer te geven.
En voor mij is dat de essentie van een goede verfilming, dat de film de sfeer en de ideeën die in het boek naar voor komen visueel kan uitwerken.
Bovendien is ook de cast heel erg goed. Nicole Kidmaan zet een heel goede prestatie neer als het personage van Virgina Woolf en ook Meryl Streep doet het fantastisch als Clarissa Vaughan.
Ook over de film kan ik dus alleen in lovende woorden spreken. Het is één van de betere verfilmingen van een boek.

Ik kan maar één advies geven: lezen, kijken en genieten!

Boek: Wat lees je nu?

2011-05-30T12:00:00.003+02:00

Ik zag deze post op een boekenblog en ik vond het wel leuk om dit ook op mijn blog te plaatsen.
ik ben àltijd wel iets aan het lezen, je zal me zelden zonder een boek bij de hand vinden, dus deze 'rubriek' lijkt me hier dan ook erg gepast.

Deze week lees ik The Remains of The Day Van Kazuo Ishiguro. Intussen heb ik al 2/3 van het boek uitgelezen en het bevalt me heel erg goed.
Het boek gaat over een oude butler, Stevens, die op reis gaat door Engeland om daar een oude bekende van hem op te zoeken, Miss Kenton. Terwijl hij reist, mijmert hij over de goede oude tijd, toen hij nog met haar samenwerkte onder Lord Darlington.
Ik vind het vooral een leuk boek omdat de persoonlijkheid van Stevens zo goed is weergegeven. Het is een starre, oude man die blijft vasthouden aan zijn oude gewoonten en regeltjes, ook al passen ze niet meer in de tijd waarin hij leeft.

Ook de schrijfstijl waarin het boek geschreven, sluit heel erg aan bij de persoonlijkheid van de butler. Het boek is geschreven vanuit het standpunt van de butler zelf, in eerste persoon dus. Stevens vertelt hierbij zijn verhaal op een behoorlijk archaïsche manier. Hij refereert ook regelmatig naar zichzelf in de derde persoon, wat precies past in het verhaal.

Ik vind het ook erg leuk dat de butler nogal wereldvreemd is, hij is geconditioneerd om enkel bevelen op te volgen en niet voor zichzelf te denken. De situaties waarbij voor onverwachte verrassingen komt te staan, zijn dus vaak ook best grappig. Zo wil hij zich bijvoorbeeld oefenen in het maken van grapjes, omdat hij het gevoel heeft dat zijn nieuwe baas dit van hem verlangt. Hij staat er echter niet bij stil dat grapjes maken op een geforceerde manier eigenlijk gewoon onmogelijk is.

Ik vind het dus een prachtig boek. Ik las onlangs ook dat het de Man Booker prize gewonnen heeft in 1989.
Er is trouwens ook een goede verfilming van het boek met Anthony Hopkins in de rol van Stevens.
Ik ben dan ook van plan om hier binnenkort een boek versus film over te schrijven.

Het tweede boek dat ik aan het lezen ben is The Sign of the Four van Sir Arthur Conan Doyle.
Dit boek lees ik op m'n E-reader. Ik ga elke dag met de trein naar mijn werk en ik vind het dan ideaal om m'n E-reader mee te nemen. Het betekent wel dat ik dagelijks maar 20 minuutjes lees in het boek, thuis en in het weekend lees ik meestal nog een papieren boek.

The Sign of the Four is het tweede deel in de Sherlock Holmes-reeks. Het eerste deel, A study in Scarlet, vond ik best wel leuk, maar dit deel vind ik voorlopig iets minder.

Het verhaal gaat over een kwetsbare jonge deerne die de hulp van Watson en Sherlock Holmes komt inroepen om de schat van haar verdwenen vader terug te vinden. Bij de zoektocht naar de schat en de verdwenen vader, gebeuren er een aantal rare dingen. Ze komen redelijk snel te weten dat haar vader overleden is en waar de schat zich bevindt. Echter, op het moment dat ze bij de eigenaar van de schat komen, blijkt die vermoord te zijn en is de schat verdwenen. Sherlock en Watson gaan, uiteraard, op onderzoek uit.

Ik vind het leuk om dit soort 'klassiekers' te lezen. Iedereen weet wel wie Sherlock Holmes is, maar ik denk dat er nog niet veel mensen een boek over hem gelezen hebben. Ik vind het dus leuk om terug te gaan naar de bron om te zien hoe het verhaal en de mythe van elkaar te onderscheiden zijn. Zo blijkt Sherlock eigenlijk een heel erg vervelende vent te zijn die ook nog eens behoorlijk egoïstisch is. Bovendien mogen zijn technieken zo rond 1900 dan wel vooruitstrevend zijn, momenteel lijken ze toch behoorlijk achterhaald.

Momenteel ben ik nog niet zo heel erg ver gevorderd in dit boek en ik kan er dus nog niet zo heel veel over schrijven. Waarschijnlijk ga ik later, als ik de hele Sherlock Holmes-reeks gelezen heb nog een post plaatsen over deze boekenreeks.

Hebben jullie al één van deze boeken gelezen? En wat lezen jullie nu?

Kunst: Musea in De Standaard

2011-05-28T13:02:00.002+02:00

Voor de mensen die graag eens een museum bezoeken, maar die de prijs van een museumbezoek te duur vinden, heb ik goed nieuws.
De komende weken kan je op zaterdag bij de krant De Standaard een bon vinden waarmee je een museumgids + 2 tickets kan kopen voor €6,95. Dat betekent dus dat je per persoon nog ongeveer € 3,5 betaalt voor een museumbezoek.

De musea zijn ook niet van de minste. Vandaag vind je bijvoorbeeld een bon voor tickets en een gids voor het MSK te Gent.
Persoonlijk vind ik dat een heel fijn museum dat zowel interessant is voor mensen die van oude kunst als voor mensen die van iets modernere kunst houden. Je kan er een beetje vanalles zien. Ze hebben er werken van andere Jeroen Bosch, Jan Van Eyck en Hans Memling, maar ook van Permeke, Ensor, Rik Wouters, ...
Bovendien is het een aangenaam museum om in rond te lopen: ruim en licht.
Voor de mensen die er nog nooit geweest zijn is het dus zeker een aanrader!

Volgende week kan je een gids en tickets kopen voor het Groeningemuseum, 11/06 voor het SMAK, 18/06 voor MAC's Grand Hornu en op 25/06 voor het Koninklijk Museum voor Midden-Afrika

MSK Gent
De Standaard

Boek: XY - Sandro Veronesi

2011-05-25T21:19:00.002+02:00

In een bos vlak bij een klein, geïsoleerd bergdorpje gebeurt het onbegrijpelijke. Elf mensen worden dood aangetroffen, ze zijn allen gestorven op dezelfde plaats op precies hetzelfde tijdstip, maar alle doodsoorzaken zijn verschillend. De pers springt op het sensationele verhaal, terwijl de politie probeert om de waarheid te verdoezelen. Ook voor de bewoners heeft de dood van de elf personen een belangrijke invloed.. Het geïsoleerde dorpje blijkt een broeinest te zijn van onderhuidse conflicten, roddels, psychiatrische stoornissen en incest.
De plaatselijke pastoor, Don Ermete, komt na een zoveelste incident terecht bij de jonge psychiater en psychoanalytica in opleiding, Giovanna Gassion. Samen proberen ze de dorpelingen te redden van de ondergang.

Het uitgangspunt is fascinerend. De doden zijn het middelpunt van het boek. En toch ook weer niet, want het wordt snel duidelijk dat de oorzaak nooit gevonden zal worden. Als er al één oorzaak bestaat voor de verschillende doodsoorzaken.

In principe gaat het boek dus over hetgeen er losgemaakt wordt bij de mens als hij of zij geconfronteerd wordt met een waarheid die hij niet wil kennen. Bovendien stelt Veronesi zich in het boek de vraag welke rol wetenschap en religie kunnen spelen als de mens geconfronteerd wordt met een traumatische gebeurtenis.
De uitvoering vond ik soms iets minder. Het heeft bij mij lang geduurd voor ik echt meegesleept werd door het boek. Bovendien wil Veronesi soms te diep ingaan op een aantal meer filosofische zaken, waardoor het verhaal vaart verliest. Na een 100-tal bladzijden leek dit te verbeteren (of het stoorde me minder) en vanaf dan raakte ik ook echt gefascineerd door de hoofdpersonages en hun pogingen om zichzelf en het dorp te redden.

XY en ik :-)

Ook de schrijfstijl vond ik ook iets minder goed. Ik moest in het begin erg wennen aan het taalgebruik van Veronesi. Ook dit beterde voor mij naarmate het boek vorderde, maar af en toe bleven er metaforen en zinnen opduiken die ik niet op hun plaats vond in het boek en in het verhaal.

Over het algemeen heb ik wel genoten van XY en het boek deed me bij momenten zeker nadenken over de belangrijke zaken des levens, maar nadat ik het boek uitgelezen had, bleef er maar weinig van hangen. Voor mij is XY een boek dat behoort tot de middenmoot, het is niet slecht en ik heb er zeker van genoten, maar het mist net dat tikkeltje meer dat het tot een goed boek zou
maken.

Ik las en besprak dit boek voor het boekenprogramma van de Voorruit: Uitgelezen

Persoonlijk: Rij-examen en gelezen boeken

2011-05-22T20:46:00.000+02:00

www.gratisrijbewijsonline.be

Deze week zal er geen uitgebreide post verschijnen over kunst of cultuur en dat heeft een goede reden.
Ik oefende deze week tijdens al mijn vrije momentjes voor mijn praktisch rij-examen.
Hierbij moet ik eerlijk bekennen dat ik niet echt talent heb om auto te rijden.
Het heeft me dan ook 14 lessen bij de rijschool en bijna anderhalf jaar oefenen gekost om op dit punt te raken.
Maar het zweet en de tranen hebben me uiteindelijk wel veel opgebracht. Ik heb eindelijk mijn rijbewijs B!

http://boeken.blogo.nl/

Daarnaast kan ik het natuurlijk niet laten om het eventjes te hebben over een aantal boeken die ik de voorbije week las. Het eerste boek waar ik het eventjes wil hebben is The Finkler Question van Howard Jacobson. Het boek heeft vorig jaar de Man Booker Prize gewonnen en kreeg dus ook behoorlijk wat media-aandacht.
Onlangs lag het boek te pronken in de bibliotheek en ik kon de lokroep om het boek mee te nemen dus niet weerstaan.
Spijtig genoeg was ik de vorige weken met verschillende andere zaken bezig (waaronder opstarten bij een nieuwe interimjob en oefenen met de auto) waardoor het lezen minder goed wou lukken. Het gevolg daarvan is dat de leentermijn verstreken is en ik het boek maar voor twee derde heb kunnen uitlezen. Tot mijn eigen grote spijt.
In het begin vond ik het moeilijk om in het boek in te komen, maar na een kleine vijftig pagina's was ik toch volledig mee met het verhaal. Alé ja, verhaal. Er is eigenlijk weinig verhaal.

De hoofdlijn van het boek gaat over Julian Treslove, een beetje een zielige man. Hij heeft geen vriendin, wel 2 kinderen. Als beroep is een double voor een aantal bekende acteurs op feestjes, hij lijkt hierbij zo weinig kenmerken te hebben dat hij voor heel veel verschillende acteurs kan doorgaan, de ene keer is hij Brad Pitt, de andere keer George Clooney. Zijn beste vrienden zijn twee joden die onlangs hun vrouw verloren.
Op een dag keert hij terug van een babbel bij één van die joodse vrienden als hij overvallen wordt. Hij meent hierbij te horen dat hij een 'Jood' genoemd wordt door zijn overvaller (of overvalster?). Hij raakt hierdoor zo in de knoop met zijn identiteit dat hij een ware zoektocht aangaat naar zichzelf en de Joodse identiteit.

Ik vind het boek behoorlijk grappig en er komen ook wel een aantal interessante thema's aan bod. Ik vond het bijgevolg ook erg spijtig dat ik het boek moest binnenbrengen bij de bibliotheek. Ik denk dat ik het binnenkort dan ook opnieuw zal lenen uit de bib of heel misschien wel kopen. Ik ben erg benieuwd naar de laatste honderd pagina's!

Een tweede boek dat ik deze week las is Stuk! van Judith Visser. Ik had het boek gratis gekregen van iemand voor op m'n reader. Aangezien het verhaal over een meisje dat gepest werd me wel interesseerde ben ik beginnen lezen. Ik vrees dat ik mijn tijd eigenlijk aan betere dingen had kunnen besteden en ik ga er verder dan ook geen woorden meer aan vuil maken. Het boek heeft geen goede schrijfstijl en eigenlijk vond ik het verhaal ook maar een beetje vreemd. Absoluut niet realistisch en iets heel anders dan ik ervan verwacht had.
Blij dat ik het boek gewoon gratis gekregen heb.

http://guidohuisintveld.blogspot.com

Tot slot las ik ook XY van Sandro Veronesi. Ik deed dit naar aanleiding van het programma uitgelezen van de Vooruit. Ik heb het boek gratis gekregen in ruil voor een bespreking ervan op de site van de Vooruit. Ik zal deze bespreking tijdens de komende dagen schrijven en uiteraard zal ik deze dan ook op m'n blog plaatsen. Jullie kunnen hem dus snel verwachten!

Wat is jullie mening over de besproken boeken?

Werk zoeken in de culturele sector

2011-05-13T22:20:00.002+02:00

Werk zoeken in de culturele sector is niet eenvoudig. Ik ben zelf in september 2009 afgestudeerd als kunsthistorica en momenteel ben ik nog steeds niet aan het werk in de culturele sector. Ik blijf zoeken en ik doe intussen hier een daar wat interimwerk, maar het blijft mijn grote droom om iets te doen met kunst of literatuur.

Misschien ben ik dus niet de aangewezen persoon om een artikeltje te schrijven over werk zoeken in de culturele sector, maar gezien mijn ervaringen en die van mede-studenten, ga ik me er toch aan wagen. Er zijn genoeg sites te vinden waar je algemene informatie kan vinden over solliciteren en werk zoeken en ik raad jullie ook aan om daar een kijkje te gaan nemen voor algemene tips. De onderstaande tips zul je waarschijnlijk ook terugvinden, maar ik ben er uitgebreider op ingegaan omdat ze bij het zoeken naar werk in de culturele sector nog belangrijker zijn dan bij het gewone zoeken naar werk. Na de tips heb ik een lijst toegevoegd met sites waarop je interessante vacatures kan vinden in de (socio-)culturele sector.

Ik wens iedereen veel succes in zijn zoektocht naar werk en aanvullingen voor mijn tips en websites zijn altijd welkom!

Een aantal tips:

Geef niet op en blijf in jezelf geloven. Het is moeilijk om werk te vinden, maar het is zeker niet onmogelijk! Soms moet je heel veel geduld en doorzettingsvermogen hebben, maar ik ben ervan overtuigd dat als je écht werk wil vinden in de culturele sector, dit uiteindelijk ook wel zal lukken.
Zoek een interessante stage tijdens je studies. Als je de kans hebt om een stage te doen en je kan kiezen, ga dan op zoek naar iets écht interessants. Bij veel stages in de kunstwetenschappen moet je kunstwerken registreren of klasseren of zelfs teksten vertalen van het Frans naar het Nederlands. Allemaal geen dingen die interessant staan op je cv dus. Ga dus actief op zoek naar een stage waar je wél iets aan hebt. Zoek goed uit wat je kan en mag doen en wat voor jou interessant kan zijn in het kader van je verdere loopbaan.
Doe vrijwilligerswerk! Dit sluit aan bij het vorige puntje, maar is toch net iets verschillend. Vrijwilligerswerk kan je zowel tijdens je studies doen als erna. Met een beetje geluk vind je betaald vrijwilligerswerk of krijg je tijdens je vrijwilligerswerk de kans om aangenomen te worden door het bedrijf of de vereniging. Als ik rond me kijk, zijn er best veel kunsthistorici die zo aan een job geraakt zijn. Kijk wel goed uit waar je vrijwilligerswerk gaat doen. In een kleine vereniging zonder toekomstperspectieven werken, mag dan misschien wel leuk zijn, maar voor je loopbaan heb je er natuurlijk niet veel aan. Als je een uitkering hebt moet je ook goed navragen of je wel vrijwilligerswerk mag doen en wat de voorwaarden hiervoor zijn. Let dus goed op!
Doe iets nuttigs/leuks tijdens je werkloosheid. Als het geen vrijwilligerswerk kan of mag doen, zoek dan iets anders nuttigs tijdens je werkloosheid. Je kan bij bv. een cursus volgend die je kan helpen bij je zoektocht naar werk, je kan een oude of een nieuwe hobby beginnen, een blog starten, ...
Probeer vooral om bezig te blijven en ook een klein beetje te genieten van de tijd die je hebt. Voor sommigen is dat misschien evident, maar ik heb gemerkt dat dat niet altijd even gemakkelijk is. Het komt op een sollicitatiegesprek ook altijd beter over als je kan vertellen over de dingen die je gedaan hebt tijdens je werkloosheid dan dat je moet toegeven dat je hele dagen niets gedaan hebt.
Zoek een interimjob. Als je in geldnood geraakt en geen betaald vrijwilligerswerk vind, is interimwerk nog altijd een optie. Je hebt het financieel gemakkelijker en je doet ervaring op, maar je kan toch elk moment stoppen als je aangenomen wordt voor je droomjob. Het is bij interimwerk belangrijk dat je goed weet wat je wil, want er is heel veel mogelijk. Ik heb zelf al op de E-Commerce afdeling van een grote touroperator gewerkt en momenteel werk ik als dossierbeheerder bij een orthopedisch bedrijf. Ik vond m'n vorige functie erg leuk omdat ik er leerde hoe een professionele webshop werkt, maar m'n huidige job is bij een heel leuk bedrijfje en ook hier leer ik belangrijke vaardigheden aan, zoals in SAP werken bijvoorbeeld. Wie weet helpen deze ervaringen in m'n interimwerk me wel aan een vaste job in de culturele sector!

Sites met interessante vacatures:

Socius: hier vind je vacatures in de socio-culturele sector
cultuurnet: dit is een heel 'volledige' site, ik denk dat je hier bijna alle vacatures in de culturele sector kan terugvinden
cultuurjobs: deze site kan je ook op facebook vinden, als je die "liked", krijg je alle jobs op je wall te zien
Faronet : deze site gaat specifiek over vacatures in de erfgoedsector
Locusnet
Jobs bij steden en gemeenten
boekenvak: op deze site vind je vacatures bij uitgevers
BAMart
Vlaamse vereniging voor bibliotheek, archief en documentatie
Podiumkunsten

Vanalles en nog een beetje

2011-05-06T21:21:00.000+02:00

De laatste tijd staat het bloggen weer op een lager pitje. En dat heeft een goede reden. Ik heb namelijk weer tijdelijk werk gevonden. Omdat ik elke dag om 6 uur moet opstaan, aan het oefenen ben voor mijn rij-examen op 20 mei én een druk weekend heb schiet het bloggen er spijtig genoeg bij in.
Het stomme is dat ik zo veel leuke ideetje heb die ik hier verder zou willen uitwerken, dus ik ga zeker m'n best doen om de komende tijd weet iets meer te gaan bloggen.

Om toch nog iets cultureel verantwoords te schrijven, wil ik het eventjes hebben over een recital dat ik vorige week zaterdag in de Bijloke hoorde.
Ik ben niet zo'n muziekkenner, tot mijn eigen grote spijt, maar ik kan wel genieten van goed uitgevoerde klassieke stukken. Persoonlijk ben ik een grote fan van de muziek van schumann en Schubert, lekker pathetisch en romantisch dus. Het recital was wel lichtelijk anders. Chopin en Rachmaninov passen nog in het plaatje, maar Prokofiev en Scrjabin vallen daar toch buiten.

En ik vond het prachtig. Niet eens de Rachmaninov en Chopin, maar wél Scrjabin en Prokofjev. Het was prachtig uitgevoerd en met ontzettend veel energie en dramatiek. De pianist die me kennis liet maken met het mooie van modernere klassiek muziek is Alexander Gavrylyuk. Deze man is nog maar 27, maar heeft al heel wat op zijn palmares staan. Hij won een hele hoop prijzen en heeft al met een aantal beroemde orkesten en dirigenten samen gewerkt.
En echt, als je de kans krijgt om hem werken van Prokovjev en Scrjabin te horen spelen, gewoon doen! Het lijkt alsof de muziek voor hem gemaakt is. Hij doet het prachtig en zelfs met mijn onmuzikaal gehoor, merkte ik dat hij dat fantastisch doet.
Ik was trouwens niet de enige met deze mening. Gavrylyuk kreeg van het publiek een staande ovatie en ik heb nog nooit een applaus zo lang weten duren....

De volgende posts die op het programma staan, gaan over werk zoeken in de culturele sector, het boek XY van Sandro Veronesi en een boek versus film van The Hours.

Tentoonstelling: Tussen Hemel en Hel. Sterven in de Middeleeuwen.

2011-04-17T21:53:00.001+02:00

bron: www.uitinvlaanderen.be

Op een zonnige zondag trokken vriendlief en ik naar Brussel om een tentoonstelling te gaan bezoeken over een nogal luguber onderwerp. We worden allemaal wel eens geconfronteerd met de dood en onze eigen sterfelijkheid en een hele tentoonstelling over het onderwerp is dus zowel fascinerend als afschuwwekkend.

In de tentoonstelling komen verschillende aspecten van de dood in de Middeleeuwen aan bod.
Er zijn vier thema's waarrond de tentoonstelling is opgebouwd.
Het eerste thema gaat over de oorzaken van het sterven in de Middeleeuwen, zoals de pest en andere ziekten, slechte hygiëne en oorlogen. Ook de hoge kindersterfte komt uitgebreid aan bod. Nieuw leven en de dood lagen nooit zo dicht bijeen als in de Middeleeuwen.
Het tweede thema is de stervensbegeleiding en rituelen. In deze moderne tijden trekken we ons liever terug in intieme kring om te sterven, maar in de Middeleeuwen was het de gewoonte dat er een grote groep familie, vrienden, kennissen en zelfs onbekenden aanwezig waren aan het sterfbed om de dode op een goede manier te kunnen begeleiden naar het hiernamaals. de rituelen die gepaard gingen met het sterven waren in de Middeleeuwen ook heel verschillend per sociale status van het individu.
Ook de zogenaamde topografie van de dood komt aan bod tijdens de tentoonstelling. Dit stukje gaat voornamelijk over graven en begraven. Hoe zagen de grafzerken er toen uit? Hoe werden marginalen zoals zelfmoordenaars en criminelen behandeld? Waar moet een koning of een graaf begraven worden?
Het vierde en laatste deel van de tentoonstelling gaat dan tot slot over de 'verrijzenis' na de dood. Dit deel gaat over de relatie van de dood met het Christelijke gedachtegoed van het doorleven in de hel of de hemel. Ook wordt het thema van de dodendans en het memento mori uitgebreid behandeld.

bron: www.kmkg-mrah

De tentoonstelling is heel interessant en erg gevarieerd. Er zijn heel veel verschillende dingen te zien en er komen ook een aantal verschillende disciplines aan bod zoals de geschiedenis, de kunstgeschiedenis, de archeologie, ... Dit zorgt ervoor dat het een heel aangename tentoonstelling is om te bezoeken en het wordt op geen enkel moment saai. Ook voor kinderen lijkt het me een leuke tentoonstellingen. Er zijn onder andere skeletten te zien en er zijn op verschillende plaatsen spelletjes en andere activiteiten voor kinderen voorzien.

Natuurlijk is geen enkel tentoonstelling perfect en er zijn ook bij deze tentoonstelling een aantal negatieve puntjes op te merken.
Het puntje dat mij het meest irriteerde waren de audiogidsen. Deze waren gratis te krijgen bij het binnenkomen van de tentoonstelling. Ik krijg graag veel informatie bij een tentoonstelling en ik vind een audiogids over het algemeen erg interessant. Bij deze tentoonstelling was dat niet anders. Ik vond het voornamelijk vervelend dat de informatie op de bordjes en op de audiogids niet volledig op elkaar aansloten. Ik merkte dat ik na het beluisteren van de informatie alsnog de bordjes moest lezen omdat er andere informatie op het bordje bij het voorwerp/kunstwerk stond dan hetgeen vermeld werd in de audiogids. Bovendien volgden de nummers van de audiogids elkaar niet netjes op. Niet zo heel erg, maar bij momenten was dit erg verwarrend.

De opvolging van de nummers brengt me bij een ander negatief puntje. De opstelling van de zalen was soms rommelig en ongestructureerd. Ik heb het in de eerste zaal al opgegeven om de volgorde van de tentoonstelling te volgen en ik ben dus doelloos gaan ronddwalen. Meestal ging dit vrij goed, maar soms was het wel vervelend omdat ik soms nog eens terug moest om iets opnieuw te gaan bekijken en omdat ik soms niet goed doorhad wat het onderwerp van bepaalde voorwerpen waren.

Ondanks de negatieve puntjes heb ik heel erg genoten van de tentoonstelling en ik denk dat de tentoonstelling een heel breed publiek kan aanspreken. Spijtig genoeg is het momenteel de laatste week, maar voor degenen die nog tijd hebben, vlug daarheen!

Waar? Jubelparkmuseum Brussel (Koninklijke Musea voor Kunst en Geschiedenis)
Wanneer? Tot 24/ 04/2011
Meer informatie? Neem een kijkje op de site van het museum

Boek: David Mitchell - The Thousand Autumns of Jacob de Zoet

2011-04-12T18:41:00.001+02:00

Uitgever: Sceptre

Jaar van uitgave: 2010
Aantal bladzijden: 546

Begin: "Miss Kawasemi?" Orito kneels on a stale and sticky futon. " can you hear me?"
In the rice paddy beyond the garden, a cacophony of frogs detonates.

Einde: Her lips touch the place between his eyebrows.
A well-waxed paper door slides open.

Korte inhoud: Jacob de Zoet reist naar Dejima, een kunstmatig eilandje voor de kust van Nagasaki om er als klerk te werken voor de Oost-Indische Compagnie. Hij maakt er kennis met de Japanse cultuur en hij wordt verliefd op een Japanse vroedvrouw.

Mijn mening: Ik heb er nogal lang over gedaan om dit boek te lezen omdat het Engelse taalgebruik in dit boek niet zo eenvoudig is, maar ik vind het een geweldig boek!

Het boek is opgedeeld in drie delen en twee epilogen. De drie delen zijn allemaal op één of andere manier met elkaar verbonden en het boek zit heel goed in elkaar. De delen zijn mooi verweven met elkaar. Het tweede deel lijkt eerst minder op zijn plaats, maar het derde deel laat alles toch weer mooi samenvloeien.
De eerste epiloog vind ik ook passend. De tweede epiloog had Mitchell van mij mogen laten voor wat hij is. Het is niet slecht, maar voor mij voegt deze epiloog weinig toe aan het verhaal.

Mitchell heeft een heel levendige schrijfstijl waardoor het verhaal en de personages ook echt tot leven kwamen voor mij.
Eén van de mooiste zinnen uit het boek is de volgende:
"Gulls wheel through spokes of sunlight over gracious roofs and dowdy thatch, snatching entrails at the marketplace and escaping over cloistered gardens, spike-topped walls and treble-bolted doors."

Ik vond het boek prachtig en na dit boek en Cloud Atlas reken ik mezelf tot één van de fans van David Mitchell.Het boek is dus een aanrader!

Boek: Sony E-Reader PRS-350

2011-03-28T15:25:00.002+02:00

Gisteren kreeg ik voor m'n verjaardag van vriendlief het meest geniale cadeau ooit. De Sony E-Reader PRS 350. Deze E-reader is een pocket versie met een 5 inch scherm. Hij is zo klein dat hij in het hoesje dat vriendlief erbij kocht nog het meeste lijkt op een eenvoudige agenda. Ik vind het geweldig. Momenteel heb ik al zo'n 70-tal boeken op m'n reader staan. Kan je je voorstellen om die allemaal mee te sleuren op vakantie of op de trein zonder reader... Ik vind het kleine formaat ideaal om hem gemakkelijk mee te nemen. En ik heb me geen moment gestoord aan het moeten lezen op een klein schermpje.

Intussen heb ik al een beetje kunnen prutsen met m'n nieuwe speelgoedje en ik ben er erg tevreden over!
Het eerste dat me opviel is dat het lezen echt heel erg vlot gaat; Zowel in de zon als in de schaduw leest het bijna alsof je van papier afleest. In het donker moet je uiteraard een lampje gebruiken, hij geeft geen licht zoals een laptop of een tablet, maar dat maakt de leeservaring des te beter.

Bovendien is de reader heel gemakkelijk in het gebruik, dankzij het touchscreen. Tis echt zo'n ding dat je kan beginnen gebruiken zonder dat je er de handleiding moet bijnemen.
Er zitten niet te veel overbodige knopjes aan, er zijn 5 knopjes aanwezig op de Reader: eentje om naar het menu te gaan, twee knopjes om bladzijden om te draaien, eentje om de grootte van het lettertype aan te passen en één knopje om de opties weer te geven. Pagina's omdraaien kan je dankzij de touchfunctie ook via het scherm zelf, maar toch vind ik het fijn dat de knopjes ook nog aanwezig zijn. Zo kan je ook boeken lezen met 1 hand.

Het laden van de verschillende boeken gaat soms een beetje traag. Ook het opstarten en uitschakelen van de reader gaat bij momenten erg traag. Het omdraaien van de bladzijden daarentegen gaat dan weer wel aan een goede snelheid. En uiteindelijk is dat dan toch de voornaamste functie van een E-Reader...

Er zijn volgens mij ook wel een aantal nadelen aan de reader.

Ten eerste kan je er niet mee op internet. Voor mij is dat niet zo'n probleem. Ik heb daar toch niet zo'n behoefte aan, maar ik kan me voorstellen dat het voor andere mensen wel een nadeel is. .

Daarnaast heeft de Sony PRS 350 ook 'maar' 2 GB geheugen, waarvan er 1,5 Gb gebruikt kan worden om boeken op te slaan én kan eer geen extra geheugenkaartje in gestoken worden. Ik dacht eerst dat 2GB heel erg weinig was, maar met mijn 70 E-books heb ik intussen minder dan 100 MB van die ruimte gebruikt! De E-pub-bestanden zijn zo klein dat je met die 2GB gemakkelijk 1000 boeken kan opslaan.
Het grotere broertje kan je dan weer wel uitbreiden met een extra geheugenkaartje. Dus als je echt gigantisch grote bestanden wil opslaan, is die reader misschien wel een optie.

Tot slot is het programma dat je van Sony op je computer moet installeren echt niet leuk om mee te werken.
Het is gewoon een onhandig programma. Ik heb al gelezen dat hier ook oplossingen voor te vinden zijn in de vorm van 'Calibre', maar dat moet ik eerst nog een beetje verder onderzoeken.

Voordelen:

Niet-reflecterend scherm met E-ink technologie
Klein genoeg om in je broekzak te passen
Gebruiksgemak
Snelheid waarmee de bladzijden kunnen omgeslagen worden
12 ingewerkte woordenboeken

Nadelen

Geen interne
Geen uitbreiding van het geheugen mogelijk (wel bij Sony PRS 650)
Library Reader is een zeer onhandig programma

Film: the King's Speech

2011-03-09T15:30:00.001+01:00

Dankzij mijn filmverslaafde vriend en een aantal gekregen bioscooptickets, trokken we gisteren naar de kinepolis om de oscarwinnende film "The King's Speech" te gaan bewonderen.
Ons oordeel: Het is een knappe film met een heel sterke acteerprestaties en een leuk verhaal. Geen fantastische film die lang blijft hangen, maar wel erg aangename ontspanning.

Het verhaal
De film vertelt het verhaal van The Duke of York. Als publiek persoon moet hij zeer veel speeches geven, maar hij heeft daarbij één groot probleem: hij stottert. Na een groot aantal behandelingen zonder effect komt hij terecht bij de controversiële Australische spraak dokter mr. Logue. De ietwat vreemde technieken van dokter Logue lijken the Duke of York eindelijk een beetje te helpen met zijn gestotter.

Mijn mening
The King's Speech is zeker een aanrader voor mensen die zin hebben in een kwaliteitsvolle ontspannende film. De acteerprestaties zijn geweldig. Uiteraard is Colin Firth degene die de show steelt met zijn knappe acteerprestaties, maar ook de andere acteurs en actrices spelen hun rollen zeer goed.
Het is een oerdegelijke film volgens een beproefd recept, maar daarom niet minder goed. Zeker gaan kijken!

Kunst: Outsider Art

2011-02-22T16:13:00.001+01:00

De allereerste keer dat ik met outsiderkunst in contact kwam was in het museum dokter Guislain. Ik kan niet zeggen dat het liefde op het eerste gezicht was, maar er ontstond toen toch al een kiem voor mijn fascinatie voor de kunstvorm.

Wat is outsiderkunst?

Paul Duhem

De term Outsider Art werd voor het eerst gebruikt als titel van een boek van Roger Cardinal en is niet gemakkelijk te definiëren. De term outsiderkunst of Outsider Art geeft aan dat het gaat om kunst die buiten het gewone kunstcircuit valt. Maar wat is het gewone kunstcircuit? En waar is dan de grens tussen hetgeen binnen het gewone kunstcircuit valt en hetgeen erbuiten valt?

De meeste kenners geloven dat het belangrijk moet zijn dat de kunstenaar niet geïnteresseerd is in zijn eigen kunst. Dat hij niet zomaar kunst maakt om de kunst, maar dat de kunst die de kunstenaar maakt helemaal vanuit zichzelf komt. De meeste outsiderkunstenaars zijn dus psychiatrische patiënten (meestal mensen met schizofrenie), gehandicapten en mensen die geloven dat ze als medium functioneren voor een andere entiteit.

Belangrijke visies op Outsiderkunst: Prinzhorn en Dubuffet

Er zijn een aantal verschillende mensen van belang zijn voor de beeldvorming rond outsiderkunst en meer specifiek de kunst van psychiatrische patiënten.

Hans Prinzhorn was een psychiater - kunsthistoricus die leefde in het begin van de twintigste eeuw. Hij werkte als psychiater in de kliniek van Heidelberg en raakte er gefascineerd door de creaties van zijn patiënten. Hij verzamelde creaties van zijn eigen patiënten en van patiënten van zijn collega's. Hierover bracht hij het boek Bildnerei Der Geisteskranken uit. Dit boek wordt nu nog steeds gezien als één van de belangrijkste publicaties voor de outsiderkunst.

Bildnerei der Geisteskranken bestaat uit twee delen. Het eerste deel bevat de visie van Prinzhorn op de vormgeving door psychiatrische patiënten. Het tweede deel behandelt tien verschillende psychiatrische patiënten die kunst maken. Vooral het tweede gedeelte is van groot belang geweest voor de kunstwereld en de beeldvorming over outsiderkunst. Prinzhorn verwerkte heel veel afbeeldingen in zijn boek en omdat zijn boek wijd verspreid was, waren dit de beelden die veel mensen beïnvloedden in hun visie op outsiderkunst. Hij zette in principe een standaard voor hoe outsiderkunst er zou moeten uitzien. De Prinzhorn-collectie belangrijkste collecties outsiderkunst ter wereld.

Jean Dubuffet was een kunstenaar die vooral actief was na de tweede wereldoorlog.Hij sprak zelf over Art Brut in plaats van outsiderkunst. Dubuffet's familie was altijd actief geweest in de wijnwereld en de Brut werd aanzien als de beste van alle champagnes. Voor Dubuffet is Art Brut dus niets anders dan het beste van alle kunstvormen.

Dubuffet had meermaals geprobeerd om door te breken in de officiële kunstwereld, maar slaagde hier maar niet in. Hij keerde zich af van de offciële kunstwereld en ging een heel sterk anti-cultureel standpunt innemen. Hij geloofde dat men pas echt over kunst kon spreken als er geen banden waren met de cultuur. hij verzamelde zelf kunstwerken van zogenaamde Art Brutkunstenaars en gebruikte deze kunstwerken ook als basis voor zijn eigen kunstwerken.

Belangrijke Outsiderkunstenaars

Adolf Wölffli

Eén van de bekendste outsiderkunstenaars is Adolf Wölffli. Wölffli was schizofreen en leed aan grote woede-uitbarstingen. Door het maken van zijn creaties slaagde hij er in om zijn woede-uitbarstingen onder controle te houden. Walter Morgenthaler Morgenthaler, publiceerde in 1921 een monografie over de kunstenaar.


Aloïse Corbaz

Een ander bekende outsiderkunstenaar is Aloïse Corbaz. Ook Aloïse had schizofrenie. Zij is ook één van de kunstenaars die Dubuffet verzamelde in zijn Art Brut-verzameling.

Andere bekende outsiderkunstenaars zijn onder andere Henry Darger, Willem Van Genk, Johann Hauser, Paul Duhem, Madge Gill, Ferdinand Cheval...

Meer weten over outsiderkunst?

Zelf outsiderkunt gaan bekijken? Dat kan in het Museum Dr. Guislain of in het LAM te Villeneuve-d'Asq (Rijsel)
Colin Rhodes - Outsider Art: spontaneous Alternatives
Jean Dubuffet - L’Art brut préféré aux arts culturels
John M. MacGregor - The Discovery of the Art of the Insane
John Maizels - Raw Creation art and beyond
Lucienne Peiry - Art brut: The Origins of Outsider Art

Film: Persepolis

2011-02-14T22:00:00.002+01:00

Op een warme zomeravond zagen vriendlief en ik "Persepolis" in De Vooruit. De film werd aangekondigd in een reeks van politiek getinte films. Zowel vriendlief als ik zijn niet echt fan van politiek getinte animatiefilms omdat we ze meestal saai vinden. De voornaamste reden dat we toch naar deze film gingen kijken, was door de goede kritieken die in de media verschenen.En achteraf gezien is het mar goed dat we gaan kijken zijn! We hebben beiden heel erg genoten van deze fantastische film. Toen we de film onlangs voor een goede prijs tegenkwamen, hebben we geen seconde geaarzeld en hem meegenomen.

"Persepolis" is gebaseerd op de autobiografische graphic novel van Marjane Sartrapi. De film vertelt het verhaal van de kleine Marjane die opgroeit in de tumultueuze politieke situatie in Irak. Ze maakt een revolutie mee. Haar oom, waaraan ze heel erg gehecht is, wordt geëxecuteerd door het nieuwe, streng fundamentalistische, bewind.
Bovendien breekt er ook een oorlog uit met Iran en groeit ze op in een stad waar ze elke moment alert moet zijn voor een bomalarm.
De mondige Marjane kan niet aarden in de strikte maatschappij en haar ouders besluiten haar naar Oostenrijk te sturen. Daar ontdekt ze dat leven in een ongekende vrijheid niet hoeft te betekenen dat iedereen gelukkig is.

Het verhaal is prachtig uitgewerkt. Het feit dat het een persoonlijk verhaal is, waar de politieke geschiedenis van Irak is verwerkt, zorgt ervoor dat de film geen moment saai wordt. Sommige stukken van de film zijn gewoonweg hilarisch, terwijl andere stukken dan weer zo ontzettend verdrietig zijn dat ik bijna tranen in mijn ogen kreeg.

De stijl van de film is eveneens geweldig. Het grootste gedeelte van de film is in zwart-wit en heel uitgepuurd geanimeerd en in samenspel met het verhaal werkt het fantastisch.
Vriendlief is zelf animator en zelfs hij had niets dan lof over de kwaliteit van de animatie in de film.

Ik kan verder niets dan lof verzinnen over "Persepolis". Het is een fatatische film die nog een hele tijd blijft nazinderen en ik zou hem dan ook aan iedereen aanraden!

Boek: David Vann - Legend of a suicide

2011-02-07T20:58:00.002+01:00

Uitgever: Penguin Books
Jaar van uitgave: 2008
Aantal bladzijden: 228

Begin: My mother gave birth on Adak Island, a small hunk of rock and snow far out the Aleutian chain, at the edge of the Bering Sea.

Einde: I listen to the self-shredding waves, squeak a finger of ice plant between my own , gaze into the higher blue, and sometimes, when among the upper currants I catch the hint of a hopeful, insistent flapping, I almost imagine the father has come finally to life.

Korte inhoud: Roy is nog jong als zijn vader zelfmoord pleegt. In een vijf korte verhalen kijkt Roy terug op één van de invloedrijkste gebeurtenissen in zijn leven. Roy vertelt over de gebeurtenissen die een belangrijke invloed hadden op de zelfmoord van zijn vader. Het langste verhaal 'Sukkwan Island' gaat over die die ene grote vraag die hem al lang achtervolgde. Wat als ik toch 'ja' had gezegd op de vraag van mijn vader om met hem mee te gaan naar Alaska.

Mijn mening: "Legend of a Suicide" is een prachtig boek. Overrompelend.
In vijf kortvehalen en een novelle het verhaal van de zelfmoord van de vader van Roy Fenn (alter ego van David Vann) beschreven. Elk verhaal heeft zijn eigen stijl en eigen opbouw. Elk verhaal is anders, maar toch deel van het grote verhaal. En elk verhaal is in zijn eigen stijl heel erg goed uitgewerkt. En dat is heel erg knap.

David Vann slaagt erin om een onderwerp dat qua thematiek heel zwaar is toch mooi en relatief luchtig te maken door een mooie mengeling van verdriet, boosheid en humor. In het verhaal "A Legend of Good Men" wordt de losgeslagen puber Roy na de dood van zijn vader op een zodanig mooie en grappige manier neergezet dat het bijna onmogelijk wordt om je niet te identificeren met deze tiener. Ik vind het altijd mooi als auteurs er in slagen om 'teder' om te gaan met een personage. Dat het boek gebaseerd is op het eigen leven van de auteur maakt het allemaal nog mooier.

Het hoogtepunt van het boek is in mijn ogen de novelle "Sukkwan Island". De vader van David Vann pleegde zelfmoord nadat zijn zoon weigerde om met hem mee te gaan om een jaar in Alaska te gaan wonen. "Sukkwan Island" is een verzonnen versie van hoe die reis er had kunnen uitzien als hij had toegezegd. Het verhaal heeft een heel verrassende wending waarvan de auteur in interviews zelf zegt dat hij nooit aan deze wending gedacht had tot hij ze aan het opschrijven was. De wending is een originele afrekening met het leed dat de zelfmoord van zijn vader bij hem teweeg bracht.

Ik denk dat mijn conclusie over dit boek heel erg duidelijk is. Gewoon kopen, lezen en genieten!

Boek versus film: One flew over the cuckoo's nest

2011-01-31T22:31:00.001+01:00

Eind vorig jaar las ik het prachtige boek "One flew over the cuckoo's nest" van Ken Kesey.
Ik vond het een prachtig boek.
Mooi onderwerp, goed uitgewerkt en het raakte me gewoon heel erg.
Zelfs nu heb ik af en toe momentjes waarin moet terugdenken aan dingen uit het boek.

Het verhaal van het boek wordt verteld vanuit een afdeling in de psychiatrie.
Het leven gaat er zijn gewone gangetje en hoofdverpleegster Ratched zorgt er voor dat er niets kan gebeuren dat niet zou moeten gebeuren.
Tot er op een dag een speciale patiënt de afdeling binnenstapt en er alles overhoop haalt...

Het boek is intussen mijn top 10 van beste boeken binnen geslopen en ik was dan ook erg nieuwsgierig naar de film. Ik had ook al heel veel goeds gehoord over de film en ik wou dus eventjes testen of de film even goed was als het prachtige boek.
De cast voor de verfilming is alleszins veelbelovend met Jack Nicholson in de hoofdrol en een aantal andere goede acteurs in de bijrollen.

Op een rustige zaterdagavond nestelde ik me dan ook met vriendlief in de zetel om deze film te bekijken.
Het verhaal in de film is hetzelfde als het verhaal uit het boek. Hier en daar zijn er een paar stukken vantussen gelaten om de film een beetje sneller te laten gaat, maar het is relatief getrouw.
Ik vond het wel spijtig dat de diepgang uit het boek verdwenen is in de film.Het is altijd moeilijker om in de film gedachtes en ideeën van personages tot hun recht te laten komen. Op zich hebben ze daar bij de film goed op in gespeeld door vooral te focussen op de gebeurtenissen en minder op de gedachten van de personages. Alleen gaat er zo ook heel veel verloren natuurlijk.
Veel te veel naar mijn mening.

De acteerprestaties zijn goed en ik vind dat sommige van de minder belangrijke personages uit het boek in de film véél beter overkomen. Vooral de grappige personages (zoals Martini, die overal mensen ziet die er niet zijn) komen in de film goed tot hun recht.
Ook het personage van hoofdverpleegster Ratched is erg goed gecast en gespeeld. Louise Fletcher speelt de hoofdverpleegster zo goed dat je zou gaan geloven dat ze het 'kwaad' in eigen persoon is. Erg knap!

Mijn conclusie over de film is dat hij erg knap gemaakt is. Vriendlief heeft het boek nog niet gelezen en vond de film fantastisch. Ik vond de film knap, maar het boek is beter.
Mijn raad? Kijk eerst de film en lees dan het boek. en als je moet kiezen tussen de twee? Kies voor het boek!

De pagina van de film uit de imdb vind je hier

Boek: Boekhandels

2011-01-24T21:55:00.001+01:00

Elke boekenliefhebber haalt zijn boeken op een andere plaats.
Sommige bestellen hun boeken via internet (lekker tijdbesparend), andere stappen tijdens het shoppen snel even binnen in de Fnac of andere ketens binnen en nóg andere mensen zweren bij de kleinere boekhandels.

Ikzelf behoor meestal tot de tweede soort.
Ik koop niet zo graag boeken via internet. Ik wil de boeken die ik koop kunnen vasthouden, liefdevol besnuffelen en pas als de vonk is overgesprongen, neem ik ze mee naar huis. Alleen vind ik het altijd een beetje zonde om een hele omweg te moeten doen enkel en alleen om naar een boekhandel te gaan. Dus spring ik de Fnac in Gent binnen.

Mijn eerste kennismaking met een echte boekhandel in Gent had ik in 'Paard Van Troje'.
Deze boekhandel ligt in een zijstraatje van de Veldstraat, vlak naast de Sacha-schoenenwinkel.
Eigenlijk kwam ik hier eerder toevallig langs en ik voelde meteen aan de sfeer dat een echte bibliofiel als ik toch eerder op zijn plaats was in een dergelijke winkel dan in de grotere ketens.
Ik vond het heerlijk dat ik niet lastig gevallen werd door mensen die zich een weg graaiden door de SOS Piet-boeken boeken, terwijl ik nét mijn liefde stond te verklaren aan één of andere pareltje.
ik vond het heerlijk dat ik er rustig mijn weg kon banen door boeken die bijna allemaal de moeite waard waren om vastgehouden te worden en me omringt te voelen door gelijkgezinden.
Uiteindelijk heb ik toch nog maar 1x een boek gekocht in het 'Paard Van Troje'. Met een filmverslaafde vriend bleef de handigheid van de Fnac het toch winnen van de rustige boekhandel.
En bovendien verkopen ze er geen Engelstalige boeken en dat vind ik persoonlijk een groot nadeel.

Toch bleef het gevoel dat ik had in de boekhandel knagen.
Steeds opnieuw werd ik door vrienden, kennissen en zelfs door professoren gewezen op één van de bekendste boekhandels van Gent: Limerick.
Ik had dus het gevoel dat ik niet kon ontbreken in mijn vriendenkring en dat ik dus ook eens kennis moest gaan maken met deze bejubelde boekhandel.
Toen het januarizonnetje onlangs door de winterwolken brak en ik door een geluk bij ongeluk van mijn bus naar een tram moest overstappen aan het Station Gent-Sint-Pieters, besloot ik mijn kans te wagen.
Boekhandel Limerick is gevestigd in de Koningin-Elisabethlaan, vlak aan het station.
De etalage van de boekhandel beloofde me alvast veel goeds. Veel van de boeken in de etalage deden me zin krijgen om hen te besnuffelen, vas te houden en uiteindelijk de liefde te verklaren.
aangezien ik de dag voordien in de Fnac (jaja) al twee boeken had gekocht, was mijn budget spijtig genoeg nogal aan de krappe kant. Toch dook ik de winkel binnen.

Mijn eerste indruk was dat de winkel nogal rommelig was.
Ik zag er vooral veel populaire boeken en (heel erg knappe) kinderboeken.
Daarna viel mijn oog op een medewerkster die op een zeer deskundige manier een andere klant probeerde verder te helpen. Geweldig, ik was onder gelijkgezinden!
Ik liet me door het gebouw langs de toonbank een smal gangetje in leiden, waar een uitgebreid aanbod aan non-fictie, Duits-en Franstalige romans te vinden. Daarna kwam ik uit in het hart van de boekhandel. Een gezellige ruimte die doet denken aan een huisbibliotheek. Nét rommelig genoeg om geen schrik te hebben om boeken vast te nemen en toch weer niet zo rommelig dat er geen enkel boek meer terug te vinden is.
Ondanks het feit dat de winkel niet zo groot is (in vergelijking met de Fnac toch :-) ), viel me meteen het grote aanbod aan boeken op.
Ik zag er zowel moeilijk te vinden Klassiekers, gedichtenbundels en filosofische essays als hedendaagse boeken en populaire boeken van het genre Pieter Aspe en Twilight.
Ik had het gevoel dat ik het Gentse boekenparadijs was binnengetreden.
Aan de kant van de winkel zag ik een paar tafeltjes staan, waar je je al met een boek kon nestelen en je je er reeds in kon verdiepen. Ik heb ook al opgevangen dat je er koffie kan drinken, maar ik kan spijtig genoeg geen ervaringen delen hierover.

Na lang neuzen, snuffelen en bevoelen nam ik een goedkope versie van 'The Hours' van Cunningham mee. Ik moest en zou toch een trofee meenemen van het rijk der boekenliefhebbers. Al was het maar om dan in mijn kennissenkring te kunnen bewijzen dat ik ook een bezoek gebracht had aan de boekhandel.
Bij de kassa werd ik geholpen door een zeer vriendelijke meneer die ook een mooie bladwijzer aan mijn aankoop toevoegde.
Meer hoeft dat niet te zijn om mij eventjes heel gelukkig te maken.

Tentoonstelling: "Het gewichtige lichaam. Over dik, dun, perfect of gestoord."

2011-01-17T16:29:00.001+01:00

Als eerste moet ik iets bekennen.
Ik heb iéts met het Museum dr. Guislain.
Vanaf de eerste tentoonstelling die ik er ooit zag, genaamd "Waanzin is vrouwelijk", ben ik helemaal fan van dit museum.
In mijn visie is dit één van de mooiste musea van België.
Ik houd van de speciale sfeer die hangt in het museum, ik hou van de onderwerpen van hun tentoonstellingen en ik hou van hun aanpak.
Ik was dus zeker niet onbevooroordeeld toen ik dit museum binnenstapte.

De tentoonstelling bestaat uit twee grote delen, die elke een vleugel van het museum beslaan.
Het eerste gedeelte van de tentoonstelling gaat meer over de geschiedenis van het omgaan met het lichaam. Er is dus een stukje te vinden over heiligen, hongerkunstenaars en vastenmeisjes, maar ook over hoe er in de 19e eeuw omgegaan werd met lichaamsbeweging.
Het tweede gedeelte van de tentoonstelling spitst zich vooral toe op de eetstoornis Anorexia Nervosa.
Aan de ingang van zowel het eerste als het tweede deel van de tentoonstelling een vervormende spiegel opgesteld die je korter en dikker of langer en smaller maakt. Gezien het thema van de tentoonstelling, vind ik dit heel erg goed gevonden.Het is een mooi confrontatie met het hoe je er ook had kunnen uitzien.

Het eerste deel van de tentoonstelling is vooral interessant. Er is veel interessante geschiedkundige informatie te vinden over de geschiedenis van het hongeren en het vasten. Extreem dikke en extreem dunne mensen werden regelmatig op kermissen vertoond en er was dan ook een zekere fascinatie voor dat soort mensen. Ook is er informatie te vinden over 'vastenmeisjes'. Jonge meisjes die zogezegd niets eten en drinken en toch overleven. Veel van deze verhalen werden later ontmaskerd als fraude, maar toch bleef de fascinatie voor het hongeren bestaan.
In de 19e eeuw ontstonden dan ook echte 'hongerkunstenaars'. Mensen die zich een aantal dagen uithongeren en die daar een soort van 'attractie' van maken. Je kon betalen voor foto's of je kon inkom betalen voor het in real live bekijken van de 'kunstenaar'.
Voor heiligen en gelovigen had hongeren dan weer een sociale dimensie. Het eten dat werd uitgespaard kon namelijk aan de armen gegeven worden. Voor sommige orden is hongeren/vasten/sober leven dan ook één van de hoekstenen van de orde.

Kurt Stallaert

En ander stuk gaat over de geschiedenis van de sport en de lichaamsbeweging. Er wordt vooral gefocust op de visie van de socialisten, waarbij het ideaal van de sterke arbeider werd getoond naast de dikke kapitalist. Sport en lichaamsbeeld als politiek standpunt dus.
Dit deeltje vond ik persoonlijk iets minder interessant.
Ik vond de lichtinval op dit stuk soms vervelend. Soms wou ik een kunstwerk/geschiedkundig stuk van dichterbij bestuderen, maar kon ik het door de opstelling van het licht helemaal niet goed bekijken omdat mijn eigen schaduw op het voorwerp viel. Dit is iets dat ik wel al vaker gemerkt heb in het museum en dat soms erg storend kan zijn.
Wel was ik erg onder de indruk van de fotoreeks van Kurt Stallaert. Op het eerste zich lijkt er niets mis te zijn met zijn foto's. Als je nogmaals kijkt, zie je echter dat de mensen op de foto's zo gefotoshopt zijn dat ze allemaal heel erg gespierde lichamen hebben, wat een bevreemdend effect geeft. Heel leuk.

Het tweede deel van de tentoonstelling is anders aangepakt. Ik heb het gevoel dat ervan uitgegaan werd dat de meeste bezoekers wel al iéts kennen van eetstoornissen en er zich een beetje een beeld van kunnen vormen. Persoonlijk vond ik dit een leuke en verfrissende aanpak. Er worden bijgevolg ook heel veel kunstwerken getoond en er wordt minder uitleg gegeven. Zo zijn er intrigerende videobeelden te zien van de zusjes L.A. Raeven. Zij kaartten in hun video's de rol aan van de media bij het ontwikkelen van het lichaamsbeeld.

Ivonne Thein

Ook zijn er knappe foto's te zien van Ivonne Thein. In haar reeks "Thirty-two kilos" bewerkte ze op de computer foto's van normale modellen tot ze een geïdealiseerd beeld vormen van iemand die 32 kilo zou wegen, het gewicht dat de onlangs overleden Isabelle Caro had toen ze poseerde voor een mediacampagne tegen Anorexia. Het verschil tussen de zwaar gefotoshopte beelden van Ivonne Thein en de meer realistische foto van Isabelle Caro is erg groot.
Er was daarnaast ook een prachtig werkje te vinden van een Indische outsiderkunstenaar, waarbij lucifers omgetoverd waren tot kleine beeldjes van mensen en dieren. Fantastisch gewoon.
Ik vind het ook altijd leuk dat ze op de tentoonstellingen in het Guislainmuseum altijd documentaires tonen als bijkomend informatief materiaal over het onderwerp. Deze keer werden de Nederlandse documentaires "Vel over probleem" 1 & 2 getoond naast een documentaire over een kamp voor te dikke kinderen.
Tot slot werd ook het onderwerp van de plastische chirurgie ook eventjes aangehaald in de tentoonstelling.

Het Museum Dr. Guislain probeert in zijn tentoonstellingen altijd de grens tussen waanzin en rede af te tasten en ze zijn daar met deze tentoonstelling zeker ook in geslaagd.
De tentoonstelling geeft een mooie combinatie van geschiedenis en kunst en biedt daarom een goed uitvalspunt om na te denken over de het eigen lichaamsbeeld en de eigen lichaamsbeleving.

De tentoonstelling is nog te bekijken tot 08/05/2011 in het Museum Dr. Guislain te Gent.
Meer informatie over de tentoonstelling is te vinden op de site van het museum Dr. Guislain.

Film: Somewhere

2011-01-09T15:36:00.003+01:00

Op 05/01/2011 werd "Somewhere" van Sofia Coppola uitgebracht in de Belgische bioscopen.
Ik zag de film al in avant-premiére op het filmfestival van Gent.
Ik verwachtte veel van de regisseuse van de prachtfilm "Lost in Translation", maar spijtig genoeg werden mijn verwachtingen niet ingelost.

"Somewhere" gaat over een acteur, Johny, die een levensstijl heeft waarin sexuele uitspattingen, drugs en feesten de hoofdrol spelen.
Hij is de vader van een 11-jarige dochter, Cleo, die hij sporadisch ziet. Op een dag wordt Cleo echter bij hem achtergelaten als zijn ex-vrouw de stad verlaat, zonder dat hij weet wanneer haar moeder haar weer zal ophalen. Hij wordt dus verplicht om zijn leven drastisch te veranderen.

Ik vind het jammer dat het verhaal, dat op zich nogal dunnetjes is, niet erg goed is uitgewerkt. Ook worden de personages nogal oppervlakkig voorgesteld. De film kon eigenlijk niet echt boeien en ik vond hem eerlijk gezegd nogal saai.
Wél heb ik erg veel respect voor de manier waarop Coppola sommige scenes in beeld brengt. Er zijn een heel aantal shots die ontzettend knappe beelden bevatten. Deze knappe beelden zorgden ervoor dat ik de film toch nog een beetje kon appreciëren, maar het geheel bleef teleurstellend.

Over het algemeen had ik de indruk dat "Somewhere" een flauw afkooksel was van "Lost in Translation" Sofia Coppala slaagt er nergens in om de intensiteit van "Lost in Translation" te evenaren.
Ik vind "Somewhere" alleszins geen aanrader.
De film krijgt wel zeer veel goede kritieken in de media, dus misschien dat er mensen zijn die hem wel kunnen smaken.

Vind hier het artikel uit "De Morgen"
Klik hier voor de pagina in de imdb

Tentoonstelling: "Van Eyck tot Dürer"

2011-01-05T14:11:00.003+01:00

Een week of twee geleden waagden vriendlief en ik ons leven om op een ijskoude, sneeuwachtige decemberdag om de tentoonstelling "Van Eyck tot Dürer" in het Groeningemuseum te Brugge te gaan bezichtigen.
Na een hachelijke treinreis en een glibberige wandeltocht kwamen we uiteindelijk aan bij het museum, waar ons een fijne verrassing te wachten stond. Vriendlief kon gratis binnen dankzij een bon uit De Standaard en ik mocht dankzij mij lerarenkaart (verkregen door in januari op een middelbare school te werken) gratis mee.
Door deze financiële meevaller, besloten we om elk een audioguide voor de tentoonstelling te lenen (waarde: €4 per audioguide).

Het betreden van de eerste zaal, bracht een tweede verrassing met zich mee.
De lelijke witte tegeltjes, het handelsmerk van het museum, waren bedekt met een grijze planken. Ook de muren waren hiermee bekleed.
Ik weet dat het museum door die tegeltjes probeerde om oude kunst een 'moderner' een aantrekkelijk imago aan te meten, maar ik heb het altijd verschrikkelijk storend gevonden. De tegeltjes trokken vaak zoveel aandacht dat ik niet meer ten volle kon genieten van de mooie werken die in het museum te vinden zijn.
De grijze planken gaven het museum een rustiger uitstraling en zorgen er dus voor dat alle aandacht naar de kunstwerken kan gaan.

En prachtige kunstwerken zijn er in overvloed! Er hangen werken van Jan Van Eyck, Hugo van der Goes, De meester van Flémalle (Robert Campin?), Quinten Metsijs, Dürer en nog een hoop andere toppers. Ook vond ik de schilderijen van Stefan Lochner die ik nog nooit in realiteit gezien had, onverwacht knap.
Daarnaast zijn er ook van heel wat minder bekende schilders heel knappe kunstwerken terug te vinden.
Het had volgens mij wel beter geweest als de opstellers van de tentoonstelling voor een beetje meer afwisseling hadden gezorgd. Ik begrijp waar het Groeningemuseum naar toe wou door heel veel werken met elkaar te gaan vergelijken, maar het was iets te veel van het goede. Ik denk dat het beter zou geweest zijn als ze een aantal gelijkaardige kunstwerken uit de tentoonstelling zouden gelaten hebben

De opstelling van de tentoonstelling vond ik spijtig genoeg ook iets minder.
Het was niet altijd even duidelijk in welke zalen we achtereenvolgens moesten zijn. Ik heb al genoeg ervaring met tentoonstellingen om dan naar de cijfers van de zalen te gaan zoeken, maar vriendlief is heel vaak verloren gelopen. Zonder audioguide zou het me waarschijnlijk minder gestoord hebben, maar met audioguide is zoiets wel vervelend. Als je de juiste volgorde niet volgt, mis je soms een belangrijk stukje informatie of je hoort al info waar je nog niets mee kan omdat je eerst iets anders moet gaan bekijken.

Ook de audioguide vond ik iets minder. Persoonlijk vond ik dat er te weinig in gegaan werd op een aantal belangrijke zaken. Misschien ligt het aan mijn voorkennis en mijn interesses, maar ik had heel graag iets meer geweten over sommige dingen. Over de gebruikte technieken bijvoorbeeld. Of over wat er juist afgebeeld werd op een kunstwerk. Dat kwam allemaal iets te weinig aan bod naar mijn goesting.

In de museumshop kreeg ik van vriendlief nog een fijn vervroegd kerstcadeautje: de catalogus van de tentoonstelling. De catalogus bevat een aantal interessante artikels en daarnaast hele mooie reproducties van alle kunstwerken die op de tentoonstelling te vinden zijn mét een klein beetje uitleg over die kunstwerken.
Hierbij wordt mijn honger naar kennis gelukkig wel bevredigd.
Ik vind het wel spijtig dat de catalogus niet heel goed geredigeerd is. Er staan nog een aantal typfoutjes in en zinnen die niet helemaal juist zijn, maar dat is natuurlijk een beetje muggenzifterij.

Toen we buiten kwamen van de tentoonstelling bleek het alweer te sneeuwen. Brugge is prachtig met een vers sneeuwtapijt!
Op weg naar het station hebben we onze leuk dag afgesloten met een glühwein die we kochten in een kraam op de kerstmarkt. Heerlijk!

De tentoonstelling "Van Eyck tot Dürer" loopt nog tot 30/01/2011 in het Groeningemuseum te Brugge
Meer info is te vinden op de site van Brugge Centraal.